[SF] YOOSU IN LOVE (VERSION 1 ก็แค่หาเพื่อนเล่นเกมส์)
posted on 15 May 2012 23:24 by junjung-yoosuTitle :[SF] YOOSU IN LOVE (VERSION 1 ก็แค่หาเพื่อนเล่นเกมส์)
Pairing : YooSu
Rate : NC 18+
By Rainbow story
ณ หอพักชายของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ภายในห้องขนาดไม่ใหญ่นักบนชั้นที่สี่ ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของตึก ชายหนุ่มหน้าหวานคณะวิศวะกำลังนั่งอยู่กับพื้น นิ้วเรียวกดจอยสติ๊กที่ต่อกับเกมเพลย์สเตชั่นพร้อมกับมองไปที่หน้าจออย่างเมามันส์ ด้านข้างปรากฏเพื่อนชายร่วมห้องหน้าสวยคณะเดียวกันกำลังกดเกมส์อีกจอยอยู่เช่นกัน แต่อารมณ์ของทั้งคู่ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
“เฮ้ยๆๆ....ฮิยะฮ่าๆๆๆ....ชนะ วู้ววว” ชายหนุ่มร่างเล็กผู้ชนะในชุดนักศึกษายกแขนและจอยขึ้นไชโยราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง พาให้เพื่อนคนข้างๆแสดงสีหน้าเอือมระอา
“เออๆ แกก็ไปอาบน้ำด้วย เฮ้อ...เซ็งว่ะ...” เพื่อนหน้าสวยในชุดนักศึกษาทิ้งจอยสติ๊กลงกับพื้นก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าหลุยส์วิตตองสีน้ำตาลสะพายขึ้นที่ไหล่และหยิบรองเท้านักเรียนเพื่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก
“อ้าว แจ จะไปไหนอะ เล่นต่ออีกตาสิ”
“ไปหายุนโฮ...บาย..” เพื่อนหน้าสวยหรี่ตาลงด้วยความเบื่อหน่าย เพราะไม่ว่าจะเล่นกี่ตาก็แพ้ สู้ไปเล่นกับไอ้หมีถึกยุนโฮดีกว่า มันแกล้งแพ้ทุกตา สนุกดี
“อ้าว...แจจุงติดผัว!!!!!!” เสียงหวานตะโกนออกมาเพื่อยื้อเพื่อนให้อยู่เถียงต่ออีกนิด มีเพียงเสียงปิดประตูเท่านั้นเป็นคำตอบ
“โด่....เล่นคนเดียวก็ได้” ชายหนุ่มเม้มปากแน่นท่ามกลางเสียงภายในเกมส์และหน้าจอที่ขึ้นสัญลักษณ์ให้เล่นใหม่อีกครั้ง คิม จุนซู ชายหนุ่มหน้าหวานผมสีทองซอยสั้นเรียนอยู่ปี1คณะวิศวะ มีนิสัยรักเกมส์และฟุตบอลเป็นชีวิตจิตใจ ในทุกๆวันถ้าไม่ได้จับจอยเกมส์เพลย์สเตชั่นจะลงแดงตาย
ตอนนี้อาศัยอยู่กับเพื่อนที่บังเอิญฟ้าลิขิตให้มาอยู่ห้องเดียวกัน ที่วันๆเอาแต่อาบน้ำแต่งตัวสวยๆ(?)ไปหาแฟนที่หอนอก บางวันก็ไม่กลับมา บางวันก็มีผีเข้าเดินอาละวาดโวยวายเพราะทะเลาะกับผัวมา บางวันกลับมาผีออกก็ว่านอนสอนง่าย สั่งอะไรก็ทำ ส่วนวันนี้เป็นอารมณ์ปกติ เพราะคิม แจจุงไม่ชอบเล่นเกมส์ แจจุงยอมๆเล่นไปงั้นเพราะเขาขอร้อง
...เออ...เล่นคนเดียวก็ได้...
...ซะที่ไหน!!!... ตลอดชีวิตคิม จุนซู ที่วันๆเอาแต่เล่นเกมส์ สู้กับคอมจนเบื่อแล้วเหอะ=[]=
....เออ ไปหาเหยื่อดีกว่า... ร่างเล็กตัดสินใจลุกไปเปิดประตูชะโงกหัวออกมานอกห้อง ขอให้ใครสักคนเดินผ่านมาก็พอจะเป็นเหยื่อได้ เพราะเพิ่งเปิดเทอมไม่กี่วัน เขาก็เลยไม่ค่อยรู้จักทาง กลัวเดินออกไปแล้วหาทางกลับไม่ได้อีก
....หาเอาแถวนี้แหละ...
ด้านนอกปรากฏภาพระเบียงทางเดินหินอ่อนสีขาวยาวไปจนสุดกำแพงอีกฝั่ง ซึ่งห้องเขาติดกับบันไดทางลง และตอนนี้ไม่มีมนุษย์หน้าไหนโผล่หัวออกมาสักคน
ตีก.... เสียงฝีเท้าเนิบๆแสนเบากำลังเดินขึ้นบันไดมา ...นี่มันย่องเบาหรือไงฟร่ะ==”...
“เฮ้ยๆ....เฮ้ย...” จุนซูทำเสียงเข้มเมื่อเสียงฝีเท้านั้นเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ...ทำเสียงดังๆไว้ก่อน ข่มมัน...
“นาย..นายที่อยู่ตรงบันไดน่ะ....มานี่หน่อยดิ๊...” ทันทีที่ชายคนนั้นเดินผ่านออกมาจากกำแพง ร่างเล็กก็ต้องตาโต
...นั่นมันรุ่นพี่นี่หว่า...ตาย5..... นั่นคือรุ่นพี่ที่อยู่ในคณะเดียวกัน ถึงจะไม่เคยคุยกันมาก่อนแต่ตอนรับน้องเขาจำหน้าได้เพราะหัวเถิก จมูกบาน ปากห้อย เด่นจะตายไป
ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าดูหล่อเหลาด้วยองค์ประกอบที่ลงตัว(?) ประกอบกับแว่นสายตาหนาเตอะที่ส่งผลให้น่ามองมากยิ่งขึ้น เส้นผมสีดำสั้นถูกจัดทรงมาอย่างดีในชุดนักศึกษา ชายหนุ่มรุ่นพี่ชี้เข้าที่ตัวเองเป็นเชิงถาม
ซึ่งจุนซูเห็นแล้วรู้สึกรำคาญแทน....ก็เรียกแกนั่นแหละ...แถวนี้มันมีมนุษย์หน้าไหนฟร่ะ...
“เออ...เรียกพี่น่ะแหละ”
“นาย...มีอะไรหรอ...” ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งสายตาใสแป๋วมาที่เขา ....น่ารักตายล่ะ==”...
“มาเล่นเกมส์ด้วยกันหน่อยดิ....”
“ได้สิ” เมื่อมองใบหน้าแสนซื่อก็เลยถูกใจ จุนซูเลยเชิญรุ่นพี่ร่างสูงเข้ามาภายในห้อง
...ให้มันว่านอนสอนง่ายอย่างนี้สิดี...
ร่างเล็กจัดแจงพื้นที่ให้รุ่นพี่เข้ามานั่งก่อนที่ตนเองจะวางก้นลงกับเก้าอี้ใกล้ๆแล้วเอนหลังสบายใจ ลูกแก้วใสแป๋วจ้องมาทางเขาด้วยสายตาคาดคั้นกลายๆ
“ทำไมฉันไม่ได้นั่งเก้าอี้ล่ะ” ทันทีที่ได้ยินคำถาม คิ้วเรียวถึงกับกระตุก
“เข้ามาห้องคนอื่นเนี่ย อย่าเรื่องมากได้ป่ะ?” จุนซูตอกกลับเป็นเชิงดุ ...รุ่นพี่ก็รุ่นพี่เถอะ..ถ้าทำตัวไม่น่าเคารพ..เขาก็ไม่กลัวหรอก... มือเล็กจัดการหยิบจอยสติ๊กส่งให้รุ่นพี่หน้าหล่อก่อนจะกดเริ่มเกมส์ ในหน้าจอทีวีปรากฎภาพตัวการ์ตูนมากมายให้เลือกเล่น
“นี่..นาย...เคยเล่นเกมส์นี้ป่ะ?” จุนซูถามลองเชิง หวังหาอะไรคุยเรื่อยเปื่อยเผื่อจะได้เจอจุดอ่อนบ้าง
“ไม่อะ..ไม่เคยเล่น...แล้วนายชื่ออะไร” ไอ้หน้าหล่ออยู่ๆก็พูดนอกเรื่องขึ้นมา ...แต่ช่างเถอะ..ยังไงหน้ามันก็เอ๋ออยุ่แล้ว...
“ชื่อคิม จุนซู”
“ฉันปาร์ค ยูชอนนะ” ตาเรียวสังเกตบนหน้าจอเห็นว่ายูชอนเลือกตัวที่ขึ้นชื่อว่าเล่นยากไป ...สงสัยจะไม่เคยเล่นจริงๆ...ฮิยะฮ่าๆๆ...ชนะใสๆ... เมื่อเกมส์เริ่มขึ้นตัวละครฝั่งจุนซูต่อสู้อย่างดุเดือดขณะที่อีกฝ่ายทำได้แต่ขยับเพียงเล็กน้อยเป็นการโต้ตอบเท่านั้น ทำให้ผลการต่อสู้ในเกมส์นี้ จุนซูเป็นฝ่ายชนะ!....
“ฮิยะฮ่าๆๆ” เสียงหวานหัวเราะออกมาดังลั่น ...มีความสุขจริงจริ๊ง...ชนะคนที่ไม่มีทางสู้เนี่ย...
...ซึมไหมล่ะ...ไอ้ห้อย!!...
“นี่นาย มาเล่นอีกตานึงนะ” ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ
“มาสิ” ...คิม จุนซูไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว...
“แต่....ต้องมีเงื่อนไขนะ.......ผู้ชนะ...จะสั่งให้ผู้แพ้ทำอะไรก็ได้...1อย่าง...”
“น่าสนใจดีนี่..ฮิยะฮ่าๆๆๆ” จุนซูตอบตกลงอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ชนะแน่นอน
...มันโง่..หรือบ้าเนี่ยที่ตั้งกฎติงต๊องออกมา....ยังไงก็ไม่มีวันชนะเขาที่เล่นเกมส์มาตั้งแต่เด็กได้อยู่แล้ว..
...เอ..จะให้ไอ้เถิกมันทำอะไรดีน้าา... คิดไปคิดมา รู้ตัวอีกทีในจอก็ปรากฏภาพเริ่มต่อสู้กันแล้ว จู่ๆไม่รู้ว่าเทพที่ไหนเข้าสิงไอ้เอ๋อนี่ อยู่ดีๆตัวละครมันก็โชว์ท่ายากๆออกมา ทำเอากราฟชีวิตตัวที่เขาเล่นลดฮวบๆแบบไม่ทันตั้งตัว
“เฮ้ย!!...อะไรฟร่ะ...อะไรเนี่ย!!....อ๊า...” สุดท้ายคิม จุนซู เป็นฝ่ายแพ้ราบคาบ
“เป็นไปไม่ได้อะ!!!!!” มือเล็กขว้างจอยสติ๊กแสนรัก(เบาๆ)ลงกับพื้นอย่างหัวเสียก่อนจะหรี่ตาหันไปมองไอ้เอ๋อที่นั่งยิ้มเพราะเพิ่งชนะเขาไปหมาดๆ
“เพิ่งเล่นเรอะ!...โกหกกันนี่!..”
“เปล่านะ” ไอ้เอ๋อนั่นปฏิเสธหน้าซื่อตาใส ถ้าเพิ่งเล่นจริงๆจะเอาชนะเขาได้ยังไงกัน ...คนอะไร..นิสัยแย่ชะมัดเลย... ถึงจะเป็นความคิดอคติเพราะเพิ่งแพ้มันมาหมาดๆ แต่คนโกหกจะไปนิสัยดีได้อย่างไรกัน
“แล้วที่เราตกลงกันไว้ล่ะ” ไอ้เอ๋อนั่นมีทวง ก็ดันมาโกหกเขาเองนี่ แบบนี้จะให้ทำตามสัญญาได้ยังไง...
“นายหลอกฉันก่อนอะ”
“แล้วนายตกลงทำไมล่ะ....” นั่นไง..เสียงมันเริ่มกวนบาทาแล้ว...ใส่แว่นทำหน้าใสซื่อ อย่าคิดนะว่าจะหลอกเขาได้อะ!...
ตากลมๆใสๆนั่นยังจ้องมาที่เขาไม่หยุดหย่อน ....ก็เขามันลูกผู้ชายนี่..คำไหนคำนั้น...แต่กรณีนี้อะ...
“ไม่เกี่ยวเลยๆ นายหลอกฉันนะ!............เออ!...เกี่ยวก็ได้!....อยากให้ทำไรล่ะ! ว่ามาสิ!”
“หึ....”
“เฮ้ย!!!” จู่ๆร่างเล็กก็โดนดึงลงมานั่งบนตักของรุ่นพี่ จุนซูพยายามดิ้นด้วยความตกใจ วงแขนแกร่งโอบเอวเขาเอาไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด...ให้ตายสิ..ไอ้เอ๋อนี่...มันเป็นปลาหมึกหรือไง...เหนียวชะมัด!...
“ปล่อยนะ!! นี่นาย!! จะทำอะไรน่ะ!” หัวกลมหันมาตะโกนใส่และก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่ออยู่ห่างกับใบหน้าอันหล่อเหลาไม่ถึงคืบ...เขาไม่รู้ว่าไอเอ๋อนี่เอาแว่นออกตอนไหน...ไม่รู้ด้วยว่ามันมีสายตาที่เจ้าเล่ห์ขนาดนี้ตอนไหนกัน...
“ฉันสั่ง...ให้นาย...ชนะเกมส์...” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูก่อนจะส่งจอยสติ๊กมาที่มือของจุนซู ใบหน้าหวานหันกลับมาปรากฏว่าหน้าจอกำลังเริ่มเกมส์....โดยที่เขาต้องสู้กับตัวหัวหน้าใหญ่ ...เจ้าตัวนี้เขาสู้ไม่ต่ำกว่าร้อยรอบแล้ว...ยังไงก็ชนะชัวร์ๆ...แต่ว่า...ทำไมจะต้องมาเล่นบนตักมันด้วยล่ะ!!...
“นายก็ถอยไปสิ” เสียงหวานเอ่ยสั่ง แต่มนุษย์ที่กอดเขาไว้ไม่มีทีท่าจะขยับเลย หน้าจอก็กำลังจะเริ่มสู้ทำให้จุนซูต้องจำยอมนั่งเล่นเกมส์บนตักของรุ่นพี่แต่โดยดี เพียงแค่เริ่มเกมส์ได้ไม่กี่วิเท่านั้น เขาก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะที่ต้นคอ และลมหายใจอุ่นๆ....
“....เฮ้ย...นาย...ทำอะไรน่ะ...จักจี๋นะ...ฉันบ้าจี้นะ..ฮะๆๆๆ” มือหนาเลื่อนเข้าไปในเสื้อตัวบางลูบไล้ที่หน้าท้องแบนราบก่อนจะค่อยๆสัมผัสที่ยอดอก ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งโหยงเตรียมจะลุกหนีแต่ก็โดนดึงเอาไว้
“มันขนลุกนะ...นายให้ฉันชนะเกมส์แล้วนายทำอะไรเนี่ย!” เพียงแค่สติหลุดจากการจดจ่ออยู่บนเกมส์นิดเดียวเจ้าตัวหัวหน้ามันก็ซัดตัวละครเขาจนล้มลงไป
“อืมม...” เสียงทุ้มครางในลำคอเมื่อได้ลิ้มรสซอกคอเรียวและแก้มนิ่ม มือหนาซุกซนปลดตะขอกางเกงสีดำและค่อยๆรูดซิบออกโดยที่จุนซูยังไม่รู้สึกตัว ทันทีที่มือหนาล้วงเข้าไปภายในชั้นในตัวจิ๋ว ร่างบางก็สะดุ้งและดิ้นในทันทีแต่ด้วยแรงที่น้อยกว่าทำให้ไปไหนไม่รอด
“ไอ้บ้า...จะทำอะไรน่ะ....โรคจิตหรือไง....”
“ถ้าเล่นไม่ชนะ...ฉันไม่หยุดแน่ๆ....” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาข้างๆเขาเป็นเสียงจิ้งจอกชัดๆ ...ใครก็ได้มาช่วยทีTT.... ...จะตะโกนเรียกคนมาช่วยดีไหมนะ....ไม่ได้ๆ..ถ้าใครมารู้ว่าคิม จุนซูโดนผู้ชายลวนลามได้อายไปตลอดชาติแน่ๆ...โฮๆๆ....
...แจจุ๊งง... กลับมาเร็วๆเถ๊ออออT T....
ฝ่ามือหนาเริ่มจับท่อนเนื้อน้อยและบีบขยำเป็นเชิงกระตุ้น ...อ๊ากกกกกกกก...อย่ามาจับของฉันนะ!!... จุนซูนึกอยากจะวิ่งออกไปให้รู้แล้วรู้รอด...แต่จะทำไงได้..แรงมันเยอะกว่าหลายเท่าเลยฮะ...T T
เมื่อคลาดสายตาแปปเดียวตัวละครที่เขาเล่นก็โดนซัดอีกครั้ง.....ไม่ได้นะ...แพ้ไม่ได้นะ... สมองน้อยๆเริ่มเข้ามาจดจ่ออยู่ที่หน้าจออย่างตั้งใจ ทว่าแรงขยับรูดดึงที่ส่วนล่างทำให้รู้สึกเสียวกระสันจนจิตเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“อื้อ...” เสียงหวานครางในลำคอ
“ความรู้สึกไวจังนะ....” ยูชอนเอ่ยกระซิบหลังจากเห็นท่อนเนื้อเริ่มชูชันขึ้น มือหนาอีกข้างยังคงไล่บดขยี้ยอดอกไม่หยุด ร่างเล็กเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ...จุนซูไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไร...แล้วรุ่นพี่คนนี้ทำอะไรกับเขา...
เสี้ยววินาทีก่อนที่สติจะหลุดลอยไปมากกว่านี้เขาเห็นว่าตัวละครในจอทีวีกำลังโดนโจมตีอย่างหนัก
....ไม่นะ...เขากำลังจะแพ้...
“อ๊า...อ๊า...” เสียงหวานครวญครางเหมือนลูกแมว หารู้ไม่ว่ามันกระตุ้นให้คนด้านหลังรู้สึกอยากแกล้งมากยิ่งขึ้น นิ้วยาวกดจิกที่ส่วนปลายทำอาร่างบางเกร็งแยกขากว้างอย่างไม่รู้ตัว เมื่อยูชอนจงใจขยับรูดขึ้นลงเร็วขึ้น สติน้อยๆก็ยิ่งหลุดลอยไปไกล ร่างเล็กรู้สึกเสียวกระสันจนแทบทนไม่ไหว คิ้วเรียวขมวดมุ่น ความรู้สึกบางอย่างกำลังถูกก่อขึ้นอย่างรวดเร็ว แทนที่จะรังเกียจ เขากลับอยากให้ฝ่ามือนั้นขยับเร็วมากขึ้นอีก
“อื้อ” จอยเกมส์หล่นผล็อยออกจากมือเล็ก จุนซูขยับไปไหนไม่ได้ ทำได้แค่เพียงแอ่นกายรับการปรนเปรอที่ส่วนล่างอย่างเอาใจ
“อ๊ะ....อ๊า!!!!.” น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกจากส่วนปลายเป็นสายยาว ร่างเล็กเกร็งตัวแอ่นกายจนสะโพกลอยขึ้น ทว่าของเหลวนั่นยังไม่หมด ยิ่งมือหนาขยับก็ยังมีออกมาอีกเรื่อยๆ
“แฮ่ก...แฮ่ก...” กายบางหอบหนักเอนลงกับแผ่นอกหนาอย่างหมดเรี่ยวแรง สมองน้อยๆไม่อยากคิดอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว ..เหนื่อย..เหนื่อยเหลือเกิน...
บนหน้าจอปรากฏภาพว่าตัวละครที่จุนซูเล่นนั้นแพ้เสียแล้ว ยูชอนเอื้อมไปกดปิดเกมส์ก่อนจะยิ้มบางที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้
“ฉันจะปล่อยนายไปก่อนแล้วกัน....” สายตาคมจ้องมองลงไปยังดวงหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มอยู่ในอ้อมกอดและก้มลงประทับจุมพิตที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ...จุนซู...นายช่างไร้เดียงสา... สังเกตได้จากปริมาณน้ำเหนียวที่ออกมามากมาย และปฏิกิริยาแสนน่ารักนั้น แสดงว่าคิม จุนซู ไม่เคยทำอย่างนี้มาก่อนแน่นอน
....ยังไงฉันก็ไม่มีวันปล่อยนายไปไหน...
...นายน่ะ...ต้องเป็นของฉัน...
.
.
.
.
.
“อื้อ” เสียงหวานครางแผ่วเมื่อรู้สึกตัว เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้น
...เพดานห้อง...
ร่างเล็กยันกายลุกขึ้น
....เราหลับไปตอนไหนนะ... เขาจำได้ว่า....
“เฮ้ย!!” จุนซูอุทานลั่นเมื่อนึกภาพก่อนที่เขาจะหลับได้
“เป็นอะไรน่ะจุนซู” หัวกลมหันไปตามเสียงก็พบกับเพื่อนร่วมห้องของเขากำลังกดรีโมตดูทีวีด้วยท่าทางเซ็งๆเหมือนผีเข้า ใบหน้าหวานหันลงมาก้มมองตัวเองอย่างละเอียด เขาอยู่บนเตียง....เสื้อผ้าก็อยู่ครบดี...รอยคราบน้ำอะไรนั่นก็ไม่เห็นมีสักหน่อย....
...หรือว่า..ฝันไป?...
“ปะ...เปล่า...ไม่มีอะไร...”
“โว๊ะ!!...ไอ้หมีบ้าสารเลวเอ๊ย!!! แกจำไว้นะ แกทำอะไรกับฉันไว้ ฉันจะงอนให้เหี่ยวเลยคอนดู๊!!!” จู่ๆเพื่อนหน้าสวยก็แหกปากออกมาเสียงดัง คาดว่าวันนี้ก็คงทะเลาะกับแฟนมาชัวร์ๆ
“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ร่างเล็กลุกออกจากที่นอนก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาว่าหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว
....ทำไมวันนี้รู้สึกสบายตัวยังไงก็ไม่รู้แฮะ....
จุนซูเข้าไปในห้องน้ำและเริ่มถอดเสื้อนักเรียนออก ภาพในกระจกทำให้เขาหยุดชะงัก..ค้าง..อึ้ง...
แผ่นอกบางเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำๆไปทั่ว ...อะไรฟร่ะเนี่ย?...
...ตัว..ตัวอะไรมันกัด... รอยแดงมันมีทั่วไปหมด ตั้งแต่คอ...อก...ใต้สะดือ... เขาไม่อยากนึกภาพต่อจากนั้น
“ตัวอะไรอ๊ะ!!!” ร่างเล็กกระชากประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับตะโกนลั่นใส่เพื่อนรักที่ยังนอยด์เรื่องแฟนไม่หาย
“นายทำความสะอาดห้องยังไงเนี่ยแจจุง แมงมันกัดฉันไปทั้งตัวเลยอ๊ะ!!”
ตากลมของแจจุงจ้องไปยังเพื่อนหน้าหวาน...แค่มองปร๊าดเดียวก็รู้ว่ามันไม่ใช่รอยโดนแมงกัดสักหน่อย...แต่..
...อารมณ์ไม่ดีว้อยย!!...
“นายน่ะ! ไม่เคยช่วยฉันทำความสะอาดเลย! ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเร๊อะ!! ห๊ะ!!!”
ปัง... ร่างเล็กรีบหายตัวเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว จุนซูไม่มีอะไรจะเถียง ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือต่อจากนี้เขาก็ไม่มีวันช่วยแจจุงทำความสะอาดแน่ๆ งานน่าเบื่อแบบนั้น....
...ครั้งนี้ถือว่าหยวนๆไปละกัน แจจุง ฮึ่มม!!...
“นี่! จุนซู อาบน้ำเร็วๆด้วยนะ พี่เขาเรียกทำกิจกรรม!”
“เออ!!” เสียงหวานตะโกนตอบรับผ่านกำแพงไป ร่างเล็กจัดการอาบเร็วๆ ราดน้ำเร็วๆ ถูสบู่เร็วๆ แต่งตัวเร็วๆตามที่แจจุงสั่ง เพราะถ้าหากไปช้ามีหวังโดนทำโทษแน่ เมื่อเขาทาครีมเสร็จก็รีบเปิดประตูห้องน้ำออกมา ภายในห้องเงียบสงบ.... ตาเรียวกวาดมองไปรอบๆก็ไม่พบเพื่อน..หน้าสวยๆ...
...แจจุ๊งง!!...นายทิ้งฉันได้ยังไงเนี่ย!!!...
จุนซูรีบวิ่งไปคว้ารองเท้าเตะขึ้นมาใส่อย่างลวกๆก่อนจะเปิดประตูวิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง เขาวิ่งลงไปยังสนามและมองไปที่ที่มีแสงไฟส่องสว่างและมีกลุ่มนักศึกษาจำนวนมากรวมตัวอยู่ตรงนั้น เมื่อร่างบางมาหยุดอยู่ตรงกลุ่มนักศึกษาก็โดนรุ่นพี่คนหนึ่งประกาศใส่โทรโข่งจนทุกคนหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว
“น้อง...คิม จุนซู...มาสาย...” นักศึกษาที่อยู่ชั้นปี1 ปี2 นั่งอยู่บนพื้นหญ้า ส่วนปี3ยืนเป็นผู้นำทำกิจกรรม หนึ่งในรุ่นพี่ที่ยืนเรียงรายตรงนั้นมี...ปาร์ค ยูชอน...รวมอยู่ด้วย!!
....ที่เขาฝันมันชื่อปาร์ค ยูชอน ถ้าตัวจริงชื่อปาร์ค ยูชอนด้วยมันคงเป็นสิ่งอัศจรรย์มากแน่ๆ....
“น้องจุนซูครับ...ไปรวมกับพวกที่มาสายทางขวามือเดี๋ยวนี้เลยครับ...” เสียงรุ่นพี่คนเดิมเอ่ยสั่งทำให้จุนซูต้องเดินไปรวมกับกลุ่มที่มาสาย
“กรี๊ดดด...รุ่นพี่ยูชอน...หล่อๆ..น่ารักอะ”
“ฉันชอบหนุ่มแว่น หนุ่มแว่น><” หญิงสาวนักศึกษาปีสองกลุ่มหนึ่งกรีดร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จุนซูดันมานั่งใกล้ๆกับกลุ่มสาวโอตาคุซะแล้ว ...แต่เดี๋ยวนะ..ยูชอนหรอ?...
“พี่ยูชอนทั้งน่ารัก ทั้งเรียนเก่ง ได้ข่าวมาว่ายังเวอจิ้นอยู่นะแก...”
“แหม ก็มาดผู้ดีเด็กเรียนซะขนาดนั้น”
....น่ารัก...เรียนเก่ง...ยังจิ้น...ผู้ดี...เด็กเรียน...งั้นหรอ?....
“เอาล่ะ น้องๆที่มาสายนะครับ ออกมาตรงนี้เลย พี่มีเกมส์ให้น้องๆเล่น” จุนซูเดินตามขบวนกลุ่มคนที่มาสายออกไปด้านหน้า รุ่นพี่ผู้ชายเริ่มอธิบายและแนะนำตัวให้ฟังทีละคน จนไปถึงคนที่ทำให้เขาต้องตะลึง
“พี่คนนี้..ชื่อปาร์ค ยูชอนตัวแทนของการศึกษาที่ดี ถ้ามีปัญหาเรื่องเรียนมาปรึกษาพี่ยูชอนได้ แต่ถ้ามีปัญหาเรื่องหัวใจ....โอ๊ย!” รุ่นพี่ที่พูดมากโดนเพื่อนตบหัว สิ่งนั้นเรียกเสียงหัวเราะได้อย่างดี บรรยากาศดูครึกครื้นน่าสนุก แต่จุนซูนี่สิ แทบช็อกไปแล้ว!! ปาร์ค ยูชอนคนนี้เพิ่งทำเรื่องน่าอายกับเขามาหมาดๆ แถมยังชื่อปาร์ค ยูชอนด้วย
...ไม่สิ...มันเป็นแค่ฝัน...
“เอาล่ะ พี่จะอธิบายกติกาสั้นๆนะครับ....” ทุกคนที่มาสายถูกรุ่นพี่เอาผ้าสีดำมาผูกปิดตาและยืนเรียงกัน
“พี่จะให้น้องๆลองจับคนที่อยู่ตรงหน้าน้องๆแล้วให้ทายว่าเป็นรุ่นพี่คนไหน...เอาล่ะครับ...เริ่ม!” ตอนนี้จุนซูมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น มือเล็กค่อยๆยื่นออกไปจับคลำร่างตรงหน้า
...แขน...
....อก...
...คอ... จะให้เขาทายอะไรได้ยังไง เขายังจำชื่อรุ่นพี่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ร่างเล็กแกล้งทำไปตามน้ำ ความจริงที่จับๆไปน่ะ ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร ไม่มีอะไรจะเดาด้วย แต่ขอให้ไม่ใช่ปาร์ค ยูชอนก็พอ
....คาง...
...แก้ม...
...เอ๊ะ..
...วะ...แว่น...
...เอ๋!!!.. สงสัยเขาเจอแจ๊คพอตเข้าให้แล้ว ถ้าตั้งใจฟังดีๆเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่นั่งอยู่กำลังกรีดร้องตามจังหวะที่เขาวางมือลงไปบนตัวหมอนี่นี่นา ....แต่..ทำเป็นไม่รู้ดีกว่า.... ไม่รู้ทำไม เขาเข้าหน้ารุ่นพี่ยูชอนไม่ติดจริงๆ ถึงเรื่องนั้นจะทำแค่ในความฝันก็เถอะ...
“เอาล่ะครับ น้องจุนซู ลองทายสิครับ” รุ่นพี่ที่เป็นพิธีกรพูด และส่งเครื่องขยายเสียงมาที่ร่างเล็ก
“เอ่อ...” ...ก็ไม่รู้จักชื่อรุ่นพี่คนอื่นนี่นา..T T....
“รุ่นพี่ยูชอนฮะ...” เมื่อเขาตอบ ผ้าปิดตาก็ถูกแกะออกช้าๆ
“ถูกต้องนะคร๊าบบบบ” ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมาก็พบใบหน้าคมเจ้าของดวงตาใสแป๋วส่งยิ้มบางมาให้เขา
...รู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้แฮะ...
จุนซูและยูชอนเป็นคู่แรกจึงต้องไปยืนด้านหลังป้ายคณะขนาดใหญ่เพื่อให้คู่ต่อๆไปได้เดินขึ้นมาทายอีกครั้ง
ร่างเล็กได้แต่ยืนหันหลังให้รุ่นพี่ เพราะแค่ใกล้กันขนาดนี้เขาก็เริ่มรู้สึกร้อนๆที่หน้าขึ้นมาแล้ว
...ให้ตายเถอะ...นั่นมันฝัน...อย่าไปเอาความฝันมารวมกับความจริงนะ... มือเล็กลูบอกตัวเองปอยๆพลางหายใจออกเยอะๆเพื่อลดอาการตื่นเต้น
“อ๊ะ” จู่ๆร่างบางก็โดนดึงเข้าไปกอดแต่เขาก็เอามือขึ้นมายันไว้เสียก่อน ตากลมเบิกโตอย่างตกใจเมื่อได้เห็นยูชอนในระยะเผาขน ปากของเขากับรุ่นพี่จะชนกันอยู่แล้ว ...ว่าแต่..เอาเขามากอดทำไม?...
“นาย...ยังติดหนี้ฉันอยู่นะ...” เสียงทุ้มเอ่ยทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม คิ้วเรียวขมวดแน่นพร้อมกับจ้องตาคมผ่านกรอบแว่นหนาด้วยความตกใจ ....ตกลงว่า...มันไม่ใช่ฝันหรอกหรอ!!!....
“ต่อจากนี้ เรามาสร้างความทรงจำดีๆด้วยกันนะ”
“ไม่นะ!!...อื้มม...” ริมฝีปากบางถูกฉวยไปจูบทั้งที่ยังพูดไม่จบ ส่งผลให้ลิ้นหนาเข้าไปไล้เลียกลืนกินโพรงปากหวานอย่างง่ายดาย มือเล็กขยำชุดนักศึกษาตัวใหญ่แน่น ..ละ..ลิ้น..ลิ้นมัน...
“อื้อ...” สมองน้อยๆเริ่มเลือนลาง ไม่นานนักร่างเล็กก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ ดวงตากลมปรือปรอยจ้องไปยังใบหน้าคมภายใต้กรอบแว่นหนาเสมือนต้องการเหตุผล ว่าทำไมถึงได้มอบรสจูบที่ทำให้แทบหยุดหายใจเช่นนี้กับเขา
...มีเพียงดวงตาใสแป๋วกับรอยยิ้มเดิมๆเป็นคำตอบ...
“คราวหน้า...ฉันจะไปเล่นเกมส์เป็นเพื่อนอีกนะ...”
...โอ้!!...ไม่!!...นี่ผมยังต้องเจอกับมันอีกหรอเนี่ยT T...
....ใครก็ได้ช่วยคิม จุนซูด้วยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!....
Pairing : YooSu
Rate : NC 18+
By Rainbow story
ณ หอพักชายของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ภายในห้องขนาดไม่ใหญ่นักบนชั้นที่สี่ ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของตึก ชายหนุ่มหน้าหวานคณะวิศวะกำลังนั่งอยู่กับพื้น นิ้วเรียวกดจอยสติ๊กที่ต่อกับเกมเพลย์สเตชั่นพร้อมกับมองไปที่หน้าจออย่างเมามันส์ ด้านข้างปรากฏเพื่อนชายร่วมห้องหน้าสวยคณะเดียวกันกำลังกดเกมส์อีกจอยอยู่เช่นกัน แต่อารมณ์ของทั้งคู่ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
“เฮ้ยๆๆ....ฮิยะฮ่าๆๆๆ....ชนะ วู้ววว” ชายหนุ่มร่างเล็กผู้ชนะในชุดนักศึกษายกแขนและจอยขึ้นไชโยราวกับถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง พาให้เพื่อนคนข้างๆแสดงสีหน้าเอือมระอา
“เออๆ แกก็ไปอาบน้ำด้วย เฮ้อ...เซ็งว่ะ...” เพื่อนหน้าสวยในชุดนักศึกษาทิ้งจอยสติ๊กลงกับพื้นก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าหลุยส์วิตตองสีน้ำตาลสะพายขึ้นที่ไหล่และหยิบรองเท้านักเรียนเพื่อเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก
“อ้าว แจ จะไปไหนอะ เล่นต่ออีกตาสิ”
“ไปหายุนโฮ...บาย..” เพื่อนหน้าสวยหรี่ตาลงด้วยความเบื่อหน่าย เพราะไม่ว่าจะเล่นกี่ตาก็แพ้ สู้ไปเล่นกับไอ้หมีถึกยุนโฮดีกว่า มันแกล้งแพ้ทุกตา สนุกดี
“อ้าว...แจจุงติดผัว!!!!!!” เสียงหวานตะโกนออกมาเพื่อยื้อเพื่อนให้อยู่เถียงต่ออีกนิด มีเพียงเสียงปิดประตูเท่านั้นเป็นคำตอบ
“โด่....เล่นคนเดียวก็ได้” ชายหนุ่มเม้มปากแน่นท่ามกลางเสียงภายในเกมส์และหน้าจอที่ขึ้นสัญลักษณ์ให้เล่นใหม่อีกครั้ง คิม จุนซู ชายหนุ่มหน้าหวานผมสีทองซอยสั้นเรียนอยู่ปี1คณะวิศวะ มีนิสัยรักเกมส์และฟุตบอลเป็นชีวิตจิตใจ ในทุกๆวันถ้าไม่ได้จับจอยเกมส์เพลย์สเตชั่นจะลงแดงตาย
ตอนนี้อาศัยอยู่กับเพื่อนที่บังเอิญฟ้าลิขิตให้มาอยู่ห้องเดียวกัน ที่วันๆเอาแต่อาบน้ำแต่งตัวสวยๆ(?)ไปหาแฟนที่หอนอก บางวันก็ไม่กลับมา บางวันก็มีผีเข้าเดินอาละวาดโวยวายเพราะทะเลาะกับผัวมา บางวันกลับมาผีออกก็ว่านอนสอนง่าย สั่งอะไรก็ทำ ส่วนวันนี้เป็นอารมณ์ปกติ เพราะคิม แจจุงไม่ชอบเล่นเกมส์ แจจุงยอมๆเล่นไปงั้นเพราะเขาขอร้อง
...เออ...เล่นคนเดียวก็ได้...
...ซะที่ไหน!!!... ตลอดชีวิตคิม จุนซู ที่วันๆเอาแต่เล่นเกมส์ สู้กับคอมจนเบื่อแล้วเหอะ=[]=
....เออ ไปหาเหยื่อดีกว่า... ร่างเล็กตัดสินใจลุกไปเปิดประตูชะโงกหัวออกมานอกห้อง ขอให้ใครสักคนเดินผ่านมาก็พอจะเป็นเหยื่อได้ เพราะเพิ่งเปิดเทอมไม่กี่วัน เขาก็เลยไม่ค่อยรู้จักทาง กลัวเดินออกไปแล้วหาทางกลับไม่ได้อีก
....หาเอาแถวนี้แหละ...
ด้านนอกปรากฏภาพระเบียงทางเดินหินอ่อนสีขาวยาวไปจนสุดกำแพงอีกฝั่ง ซึ่งห้องเขาติดกับบันไดทางลง และตอนนี้ไม่มีมนุษย์หน้าไหนโผล่หัวออกมาสักคน
ตีก.... เสียงฝีเท้าเนิบๆแสนเบากำลังเดินขึ้นบันไดมา ...นี่มันย่องเบาหรือไงฟร่ะ==”...
“เฮ้ยๆ....เฮ้ย...” จุนซูทำเสียงเข้มเมื่อเสียงฝีเท้านั้นเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ...ทำเสียงดังๆไว้ก่อน ข่มมัน...
“นาย..นายที่อยู่ตรงบันไดน่ะ....มานี่หน่อยดิ๊...” ทันทีที่ชายคนนั้นเดินผ่านออกมาจากกำแพง ร่างเล็กก็ต้องตาโต
...นั่นมันรุ่นพี่นี่หว่า...ตาย5..... นั่นคือรุ่นพี่ที่อยู่ในคณะเดียวกัน ถึงจะไม่เคยคุยกันมาก่อนแต่ตอนรับน้องเขาจำหน้าได้เพราะหัวเถิก จมูกบาน ปากห้อย เด่นจะตายไป
ชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าดูหล่อเหลาด้วยองค์ประกอบที่ลงตัว(?) ประกอบกับแว่นสายตาหนาเตอะที่ส่งผลให้น่ามองมากยิ่งขึ้น เส้นผมสีดำสั้นถูกจัดทรงมาอย่างดีในชุดนักศึกษา ชายหนุ่มรุ่นพี่ชี้เข้าที่ตัวเองเป็นเชิงถาม
ซึ่งจุนซูเห็นแล้วรู้สึกรำคาญแทน....ก็เรียกแกนั่นแหละ...แถวนี้มันมีมนุษย์หน้าไหนฟร่ะ...
“เออ...เรียกพี่น่ะแหละ”
“นาย...มีอะไรหรอ...” ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งสายตาใสแป๋วมาที่เขา ....น่ารักตายล่ะ==”...
“มาเล่นเกมส์ด้วยกันหน่อยดิ....”
“ได้สิ” เมื่อมองใบหน้าแสนซื่อก็เลยถูกใจ จุนซูเลยเชิญรุ่นพี่ร่างสูงเข้ามาภายในห้อง
...ให้มันว่านอนสอนง่ายอย่างนี้สิดี...
ร่างเล็กจัดแจงพื้นที่ให้รุ่นพี่เข้ามานั่งก่อนที่ตนเองจะวางก้นลงกับเก้าอี้ใกล้ๆแล้วเอนหลังสบายใจ ลูกแก้วใสแป๋วจ้องมาทางเขาด้วยสายตาคาดคั้นกลายๆ
“ทำไมฉันไม่ได้นั่งเก้าอี้ล่ะ” ทันทีที่ได้ยินคำถาม คิ้วเรียวถึงกับกระตุก
“เข้ามาห้องคนอื่นเนี่ย อย่าเรื่องมากได้ป่ะ?” จุนซูตอกกลับเป็นเชิงดุ ...รุ่นพี่ก็รุ่นพี่เถอะ..ถ้าทำตัวไม่น่าเคารพ..เขาก็ไม่กลัวหรอก... มือเล็กจัดการหยิบจอยสติ๊กส่งให้รุ่นพี่หน้าหล่อก่อนจะกดเริ่มเกมส์ ในหน้าจอทีวีปรากฎภาพตัวการ์ตูนมากมายให้เลือกเล่น
“นี่..นาย...เคยเล่นเกมส์นี้ป่ะ?” จุนซูถามลองเชิง หวังหาอะไรคุยเรื่อยเปื่อยเผื่อจะได้เจอจุดอ่อนบ้าง
“ไม่อะ..ไม่เคยเล่น...แล้วนายชื่ออะไร” ไอ้หน้าหล่ออยู่ๆก็พูดนอกเรื่องขึ้นมา ...แต่ช่างเถอะ..ยังไงหน้ามันก็เอ๋ออยุ่แล้ว...
“ชื่อคิม จุนซู”
“ฉันปาร์ค ยูชอนนะ” ตาเรียวสังเกตบนหน้าจอเห็นว่ายูชอนเลือกตัวที่ขึ้นชื่อว่าเล่นยากไป ...สงสัยจะไม่เคยเล่นจริงๆ...ฮิยะฮ่าๆๆ...ชนะใสๆ... เมื่อเกมส์เริ่มขึ้นตัวละครฝั่งจุนซูต่อสู้อย่างดุเดือดขณะที่อีกฝ่ายทำได้แต่ขยับเพียงเล็กน้อยเป็นการโต้ตอบเท่านั้น ทำให้ผลการต่อสู้ในเกมส์นี้ จุนซูเป็นฝ่ายชนะ!....
“ฮิยะฮ่าๆๆ” เสียงหวานหัวเราะออกมาดังลั่น ...มีความสุขจริงจริ๊ง...ชนะคนที่ไม่มีทางสู้เนี่ย...
...ซึมไหมล่ะ...ไอ้ห้อย!!...
“นี่นาย มาเล่นอีกตานึงนะ” ยูชอนเอ่ยเสียงเรียบ
“มาสิ” ...คิม จุนซูไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว...
“แต่....ต้องมีเงื่อนไขนะ.......ผู้ชนะ...จะสั่งให้ผู้แพ้ทำอะไรก็ได้...1อย่าง...”
“น่าสนใจดีนี่..ฮิยะฮ่าๆๆๆ” จุนซูตอบตกลงอย่างไม่ต้องสงสัยเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ชนะแน่นอน
...มันโง่..หรือบ้าเนี่ยที่ตั้งกฎติงต๊องออกมา....ยังไงก็ไม่มีวันชนะเขาที่เล่นเกมส์มาตั้งแต่เด็กได้อยู่แล้ว..
...เอ..จะให้ไอ้เถิกมันทำอะไรดีน้าา... คิดไปคิดมา รู้ตัวอีกทีในจอก็ปรากฏภาพเริ่มต่อสู้กันแล้ว จู่ๆไม่รู้ว่าเทพที่ไหนเข้าสิงไอ้เอ๋อนี่ อยู่ดีๆตัวละครมันก็โชว์ท่ายากๆออกมา ทำเอากราฟชีวิตตัวที่เขาเล่นลดฮวบๆแบบไม่ทันตั้งตัว
“เฮ้ย!!...อะไรฟร่ะ...อะไรเนี่ย!!....อ๊า...” สุดท้ายคิม จุนซู เป็นฝ่ายแพ้ราบคาบ
“เป็นไปไม่ได้อะ!!!!!” มือเล็กขว้างจอยสติ๊กแสนรัก(เบาๆ)ลงกับพื้นอย่างหัวเสียก่อนจะหรี่ตาหันไปมองไอ้เอ๋อที่นั่งยิ้มเพราะเพิ่งชนะเขาไปหมาดๆ
“เพิ่งเล่นเรอะ!...โกหกกันนี่!..”
“เปล่านะ” ไอ้เอ๋อนั่นปฏิเสธหน้าซื่อตาใส ถ้าเพิ่งเล่นจริงๆจะเอาชนะเขาได้ยังไงกัน ...คนอะไร..นิสัยแย่ชะมัดเลย... ถึงจะเป็นความคิดอคติเพราะเพิ่งแพ้มันมาหมาดๆ แต่คนโกหกจะไปนิสัยดีได้อย่างไรกัน
“แล้วที่เราตกลงกันไว้ล่ะ” ไอ้เอ๋อนั่นมีทวง ก็ดันมาโกหกเขาเองนี่ แบบนี้จะให้ทำตามสัญญาได้ยังไง...
“นายหลอกฉันก่อนอะ”
“แล้วนายตกลงทำไมล่ะ....” นั่นไง..เสียงมันเริ่มกวนบาทาแล้ว...ใส่แว่นทำหน้าใสซื่อ อย่าคิดนะว่าจะหลอกเขาได้อะ!...
ตากลมๆใสๆนั่นยังจ้องมาที่เขาไม่หยุดหย่อน ....ก็เขามันลูกผู้ชายนี่..คำไหนคำนั้น...แต่กรณีนี้อะ...
“ไม่เกี่ยวเลยๆ นายหลอกฉันนะ!............เออ!...เกี่ยวก็ได้!....อยากให้ทำไรล่ะ! ว่ามาสิ!”
“หึ....”
“เฮ้ย!!!” จู่ๆร่างเล็กก็โดนดึงลงมานั่งบนตักของรุ่นพี่ จุนซูพยายามดิ้นด้วยความตกใจ วงแขนแกร่งโอบเอวเขาเอาไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด...ให้ตายสิ..ไอ้เอ๋อนี่...มันเป็นปลาหมึกหรือไง...เหนียวชะมัด!...
“ปล่อยนะ!! นี่นาย!! จะทำอะไรน่ะ!” หัวกลมหันมาตะโกนใส่และก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่ออยู่ห่างกับใบหน้าอันหล่อเหลาไม่ถึงคืบ...เขาไม่รู้ว่าไอเอ๋อนี่เอาแว่นออกตอนไหน...ไม่รู้ด้วยว่ามันมีสายตาที่เจ้าเล่ห์ขนาดนี้ตอนไหนกัน...
“ฉันสั่ง...ให้นาย...ชนะเกมส์...” เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูก่อนจะส่งจอยสติ๊กมาที่มือของจุนซู ใบหน้าหวานหันกลับมาปรากฏว่าหน้าจอกำลังเริ่มเกมส์....โดยที่เขาต้องสู้กับตัวหัวหน้าใหญ่ ...เจ้าตัวนี้เขาสู้ไม่ต่ำกว่าร้อยรอบแล้ว...ยังไงก็ชนะชัวร์ๆ...แต่ว่า...ทำไมจะต้องมาเล่นบนตักมันด้วยล่ะ!!...
“นายก็ถอยไปสิ” เสียงหวานเอ่ยสั่ง แต่มนุษย์ที่กอดเขาไว้ไม่มีทีท่าจะขยับเลย หน้าจอก็กำลังจะเริ่มสู้ทำให้จุนซูต้องจำยอมนั่งเล่นเกมส์บนตักของรุ่นพี่แต่โดยดี เพียงแค่เริ่มเกมส์ได้ไม่กี่วิเท่านั้น เขาก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะที่ต้นคอ และลมหายใจอุ่นๆ....
“....เฮ้ย...นาย...ทำอะไรน่ะ...จักจี๋นะ...ฉันบ้าจี้นะ..ฮะๆๆๆ” มือหนาเลื่อนเข้าไปในเสื้อตัวบางลูบไล้ที่หน้าท้องแบนราบก่อนจะค่อยๆสัมผัสที่ยอดอก ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งโหยงเตรียมจะลุกหนีแต่ก็โดนดึงเอาไว้
“มันขนลุกนะ...นายให้ฉันชนะเกมส์แล้วนายทำอะไรเนี่ย!” เพียงแค่สติหลุดจากการจดจ่ออยู่บนเกมส์นิดเดียวเจ้าตัวหัวหน้ามันก็ซัดตัวละครเขาจนล้มลงไป
“อืมม...” เสียงทุ้มครางในลำคอเมื่อได้ลิ้มรสซอกคอเรียวและแก้มนิ่ม มือหนาซุกซนปลดตะขอกางเกงสีดำและค่อยๆรูดซิบออกโดยที่จุนซูยังไม่รู้สึกตัว ทันทีที่มือหนาล้วงเข้าไปภายในชั้นในตัวจิ๋ว ร่างบางก็สะดุ้งและดิ้นในทันทีแต่ด้วยแรงที่น้อยกว่าทำให้ไปไหนไม่รอด
“ไอ้บ้า...จะทำอะไรน่ะ....โรคจิตหรือไง....”
“ถ้าเล่นไม่ชนะ...ฉันไม่หยุดแน่ๆ....” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาข้างๆเขาเป็นเสียงจิ้งจอกชัดๆ ...ใครก็ได้มาช่วยทีTT.... ...จะตะโกนเรียกคนมาช่วยดีไหมนะ....ไม่ได้ๆ..ถ้าใครมารู้ว่าคิม จุนซูโดนผู้ชายลวนลามได้อายไปตลอดชาติแน่ๆ...โฮๆๆ....
...แจจุ๊งง... กลับมาเร็วๆเถ๊ออออT T....
ฝ่ามือหนาเริ่มจับท่อนเนื้อน้อยและบีบขยำเป็นเชิงกระตุ้น ...อ๊ากกกกกกกก...อย่ามาจับของฉันนะ!!... จุนซูนึกอยากจะวิ่งออกไปให้รู้แล้วรู้รอด...แต่จะทำไงได้..แรงมันเยอะกว่าหลายเท่าเลยฮะ...T T
เมื่อคลาดสายตาแปปเดียวตัวละครที่เขาเล่นก็โดนซัดอีกครั้ง.....ไม่ได้นะ...แพ้ไม่ได้นะ... สมองน้อยๆเริ่มเข้ามาจดจ่ออยู่ที่หน้าจออย่างตั้งใจ ทว่าแรงขยับรูดดึงที่ส่วนล่างทำให้รู้สึกเสียวกระสันจนจิตเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“อื้อ...” เสียงหวานครางในลำคอ
“ความรู้สึกไวจังนะ....” ยูชอนเอ่ยกระซิบหลังจากเห็นท่อนเนื้อเริ่มชูชันขึ้น มือหนาอีกข้างยังคงไล่บดขยี้ยอดอกไม่หยุด ร่างเล็กเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ...จุนซูไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไร...แล้วรุ่นพี่คนนี้ทำอะไรกับเขา...
เสี้ยววินาทีก่อนที่สติจะหลุดลอยไปมากกว่านี้เขาเห็นว่าตัวละครในจอทีวีกำลังโดนโจมตีอย่างหนัก
....ไม่นะ...เขากำลังจะแพ้...
“อ๊า...อ๊า...” เสียงหวานครวญครางเหมือนลูกแมว หารู้ไม่ว่ามันกระตุ้นให้คนด้านหลังรู้สึกอยากแกล้งมากยิ่งขึ้น นิ้วยาวกดจิกที่ส่วนปลายทำอาร่างบางเกร็งแยกขากว้างอย่างไม่รู้ตัว เมื่อยูชอนจงใจขยับรูดขึ้นลงเร็วขึ้น สติน้อยๆก็ยิ่งหลุดลอยไปไกล ร่างเล็กรู้สึกเสียวกระสันจนแทบทนไม่ไหว คิ้วเรียวขมวดมุ่น ความรู้สึกบางอย่างกำลังถูกก่อขึ้นอย่างรวดเร็ว แทนที่จะรังเกียจ เขากลับอยากให้ฝ่ามือนั้นขยับเร็วมากขึ้นอีก
“อื้อ” จอยเกมส์หล่นผล็อยออกจากมือเล็ก จุนซูขยับไปไหนไม่ได้ ทำได้แค่เพียงแอ่นกายรับการปรนเปรอที่ส่วนล่างอย่างเอาใจ
“อ๊ะ....อ๊า!!!!.” น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกจากส่วนปลายเป็นสายยาว ร่างเล็กเกร็งตัวแอ่นกายจนสะโพกลอยขึ้น ทว่าของเหลวนั่นยังไม่หมด ยิ่งมือหนาขยับก็ยังมีออกมาอีกเรื่อยๆ
“แฮ่ก...แฮ่ก...” กายบางหอบหนักเอนลงกับแผ่นอกหนาอย่างหมดเรี่ยวแรง สมองน้อยๆไม่อยากคิดอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว ..เหนื่อย..เหนื่อยเหลือเกิน...
บนหน้าจอปรากฏภาพว่าตัวละครที่จุนซูเล่นนั้นแพ้เสียแล้ว ยูชอนเอื้อมไปกดปิดเกมส์ก่อนจะยิ้มบางที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้
“ฉันจะปล่อยนายไปก่อนแล้วกัน....” สายตาคมจ้องมองลงไปยังดวงหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มอยู่ในอ้อมกอดและก้มลงประทับจุมพิตที่ริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ...จุนซู...นายช่างไร้เดียงสา... สังเกตได้จากปริมาณน้ำเหนียวที่ออกมามากมาย และปฏิกิริยาแสนน่ารักนั้น แสดงว่าคิม จุนซู ไม่เคยทำอย่างนี้มาก่อนแน่นอน
....ยังไงฉันก็ไม่มีวันปล่อยนายไปไหน...
...นายน่ะ...ต้องเป็นของฉัน...
.
.
.
.
.
“อื้อ” เสียงหวานครางแผ่วเมื่อรู้สึกตัว เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้น
...เพดานห้อง...
ร่างเล็กยันกายลุกขึ้น
....เราหลับไปตอนไหนนะ... เขาจำได้ว่า....
“เฮ้ย!!” จุนซูอุทานลั่นเมื่อนึกภาพก่อนที่เขาจะหลับได้
“เป็นอะไรน่ะจุนซู” หัวกลมหันไปตามเสียงก็พบกับเพื่อนร่วมห้องของเขากำลังกดรีโมตดูทีวีด้วยท่าทางเซ็งๆเหมือนผีเข้า ใบหน้าหวานหันลงมาก้มมองตัวเองอย่างละเอียด เขาอยู่บนเตียง....เสื้อผ้าก็อยู่ครบดี...รอยคราบน้ำอะไรนั่นก็ไม่เห็นมีสักหน่อย....
...หรือว่า..ฝันไป?...
“ปะ...เปล่า...ไม่มีอะไร...”
“โว๊ะ!!...ไอ้หมีบ้าสารเลวเอ๊ย!!! แกจำไว้นะ แกทำอะไรกับฉันไว้ ฉันจะงอนให้เหี่ยวเลยคอนดู๊!!!” จู่ๆเพื่อนหน้าสวยก็แหกปากออกมาเสียงดัง คาดว่าวันนี้ก็คงทะเลาะกับแฟนมาชัวร์ๆ
“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” ร่างเล็กลุกออกจากที่นอนก่อนจะเหลือบไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาว่าหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว
....ทำไมวันนี้รู้สึกสบายตัวยังไงก็ไม่รู้แฮะ....
จุนซูเข้าไปในห้องน้ำและเริ่มถอดเสื้อนักเรียนออก ภาพในกระจกทำให้เขาหยุดชะงัก..ค้าง..อึ้ง...
แผ่นอกบางเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำๆไปทั่ว ...อะไรฟร่ะเนี่ย?...
...ตัว..ตัวอะไรมันกัด... รอยแดงมันมีทั่วไปหมด ตั้งแต่คอ...อก...ใต้สะดือ... เขาไม่อยากนึกภาพต่อจากนั้น
“ตัวอะไรอ๊ะ!!!” ร่างเล็กกระชากประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับตะโกนลั่นใส่เพื่อนรักที่ยังนอยด์เรื่องแฟนไม่หาย
“นายทำความสะอาดห้องยังไงเนี่ยแจจุง แมงมันกัดฉันไปทั้งตัวเลยอ๊ะ!!”
ตากลมของแจจุงจ้องไปยังเพื่อนหน้าหวาน...แค่มองปร๊าดเดียวก็รู้ว่ามันไม่ใช่รอยโดนแมงกัดสักหน่อย...แต่..
...อารมณ์ไม่ดีว้อยย!!...
“นายน่ะ! ไม่เคยช่วยฉันทำความสะอาดเลย! ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเร๊อะ!! ห๊ะ!!!”
ปัง... ร่างเล็กรีบหายตัวเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว จุนซูไม่มีอะไรจะเถียง ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือต่อจากนี้เขาก็ไม่มีวันช่วยแจจุงทำความสะอาดแน่ๆ งานน่าเบื่อแบบนั้น....
...ครั้งนี้ถือว่าหยวนๆไปละกัน แจจุง ฮึ่มม!!...
“นี่! จุนซู อาบน้ำเร็วๆด้วยนะ พี่เขาเรียกทำกิจกรรม!”
“เออ!!” เสียงหวานตะโกนตอบรับผ่านกำแพงไป ร่างเล็กจัดการอาบเร็วๆ ราดน้ำเร็วๆ ถูสบู่เร็วๆ แต่งตัวเร็วๆตามที่แจจุงสั่ง เพราะถ้าหากไปช้ามีหวังโดนทำโทษแน่ เมื่อเขาทาครีมเสร็จก็รีบเปิดประตูห้องน้ำออกมา ภายในห้องเงียบสงบ.... ตาเรียวกวาดมองไปรอบๆก็ไม่พบเพื่อน..หน้าสวยๆ...
...แจจุ๊งง!!...นายทิ้งฉันได้ยังไงเนี่ย!!!...
จุนซูรีบวิ่งไปคว้ารองเท้าเตะขึ้นมาใส่อย่างลวกๆก่อนจะเปิดประตูวิ่งออกไปด้วยความเร็วแสง เขาวิ่งลงไปยังสนามและมองไปที่ที่มีแสงไฟส่องสว่างและมีกลุ่มนักศึกษาจำนวนมากรวมตัวอยู่ตรงนั้น เมื่อร่างบางมาหยุดอยู่ตรงกลุ่มนักศึกษาก็โดนรุ่นพี่คนหนึ่งประกาศใส่โทรโข่งจนทุกคนหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว
“น้อง...คิม จุนซู...มาสาย...” นักศึกษาที่อยู่ชั้นปี1 ปี2 นั่งอยู่บนพื้นหญ้า ส่วนปี3ยืนเป็นผู้นำทำกิจกรรม หนึ่งในรุ่นพี่ที่ยืนเรียงรายตรงนั้นมี...ปาร์ค ยูชอน...รวมอยู่ด้วย!!
....ที่เขาฝันมันชื่อปาร์ค ยูชอน ถ้าตัวจริงชื่อปาร์ค ยูชอนด้วยมันคงเป็นสิ่งอัศจรรย์มากแน่ๆ....
“น้องจุนซูครับ...ไปรวมกับพวกที่มาสายทางขวามือเดี๋ยวนี้เลยครับ...” เสียงรุ่นพี่คนเดิมเอ่ยสั่งทำให้จุนซูต้องเดินไปรวมกับกลุ่มที่มาสาย
“กรี๊ดดด...รุ่นพี่ยูชอน...หล่อๆ..น่ารักอะ”
“ฉันชอบหนุ่มแว่น หนุ่มแว่น><” หญิงสาวนักศึกษาปีสองกลุ่มหนึ่งกรีดร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ จุนซูดันมานั่งใกล้ๆกับกลุ่มสาวโอตาคุซะแล้ว ...แต่เดี๋ยวนะ..ยูชอนหรอ?...
“พี่ยูชอนทั้งน่ารัก ทั้งเรียนเก่ง ได้ข่าวมาว่ายังเวอจิ้นอยู่นะแก...”
“แหม ก็มาดผู้ดีเด็กเรียนซะขนาดนั้น”
....น่ารัก...เรียนเก่ง...ยังจิ้น...ผู้ดี...เด็กเรียน...งั้นหรอ?....
“เอาล่ะ น้องๆที่มาสายนะครับ ออกมาตรงนี้เลย พี่มีเกมส์ให้น้องๆเล่น” จุนซูเดินตามขบวนกลุ่มคนที่มาสายออกไปด้านหน้า รุ่นพี่ผู้ชายเริ่มอธิบายและแนะนำตัวให้ฟังทีละคน จนไปถึงคนที่ทำให้เขาต้องตะลึง
“พี่คนนี้..ชื่อปาร์ค ยูชอนตัวแทนของการศึกษาที่ดี ถ้ามีปัญหาเรื่องเรียนมาปรึกษาพี่ยูชอนได้ แต่ถ้ามีปัญหาเรื่องหัวใจ....โอ๊ย!” รุ่นพี่ที่พูดมากโดนเพื่อนตบหัว สิ่งนั้นเรียกเสียงหัวเราะได้อย่างดี บรรยากาศดูครึกครื้นน่าสนุก แต่จุนซูนี่สิ แทบช็อกไปแล้ว!! ปาร์ค ยูชอนคนนี้เพิ่งทำเรื่องน่าอายกับเขามาหมาดๆ แถมยังชื่อปาร์ค ยูชอนด้วย
...ไม่สิ...มันเป็นแค่ฝัน...
“เอาล่ะ พี่จะอธิบายกติกาสั้นๆนะครับ....” ทุกคนที่มาสายถูกรุ่นพี่เอาผ้าสีดำมาผูกปิดตาและยืนเรียงกัน
“พี่จะให้น้องๆลองจับคนที่อยู่ตรงหน้าน้องๆแล้วให้ทายว่าเป็นรุ่นพี่คนไหน...เอาล่ะครับ...เริ่ม!” ตอนนี้จุนซูมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น มือเล็กค่อยๆยื่นออกไปจับคลำร่างตรงหน้า
...แขน...
....อก...
...คอ... จะให้เขาทายอะไรได้ยังไง เขายังจำชื่อรุ่นพี่ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ร่างเล็กแกล้งทำไปตามน้ำ ความจริงที่จับๆไปน่ะ ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร ไม่มีอะไรจะเดาด้วย แต่ขอให้ไม่ใช่ปาร์ค ยูชอนก็พอ
....คาง...
...แก้ม...
...เอ๊ะ..
...วะ...แว่น...
...เอ๋!!!.. สงสัยเขาเจอแจ๊คพอตเข้าให้แล้ว ถ้าตั้งใจฟังดีๆเสียงกรีดร้องของผู้หญิงที่นั่งอยู่กำลังกรีดร้องตามจังหวะที่เขาวางมือลงไปบนตัวหมอนี่นี่นา ....แต่..ทำเป็นไม่รู้ดีกว่า.... ไม่รู้ทำไม เขาเข้าหน้ารุ่นพี่ยูชอนไม่ติดจริงๆ ถึงเรื่องนั้นจะทำแค่ในความฝันก็เถอะ...
“เอาล่ะครับ น้องจุนซู ลองทายสิครับ” รุ่นพี่ที่เป็นพิธีกรพูด และส่งเครื่องขยายเสียงมาที่ร่างเล็ก
“เอ่อ...” ...ก็ไม่รู้จักชื่อรุ่นพี่คนอื่นนี่นา..T T....
“รุ่นพี่ยูชอนฮะ...” เมื่อเขาตอบ ผ้าปิดตาก็ถูกแกะออกช้าๆ
“ถูกต้องนะคร๊าบบบบ” ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมาก็พบใบหน้าคมเจ้าของดวงตาใสแป๋วส่งยิ้มบางมาให้เขา
...รู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้แฮะ...
จุนซูและยูชอนเป็นคู่แรกจึงต้องไปยืนด้านหลังป้ายคณะขนาดใหญ่เพื่อให้คู่ต่อๆไปได้เดินขึ้นมาทายอีกครั้ง
ร่างเล็กได้แต่ยืนหันหลังให้รุ่นพี่ เพราะแค่ใกล้กันขนาดนี้เขาก็เริ่มรู้สึกร้อนๆที่หน้าขึ้นมาแล้ว
...ให้ตายเถอะ...นั่นมันฝัน...อย่าไปเอาความฝันมารวมกับความจริงนะ... มือเล็กลูบอกตัวเองปอยๆพลางหายใจออกเยอะๆเพื่อลดอาการตื่นเต้น
“อ๊ะ” จู่ๆร่างบางก็โดนดึงเข้าไปกอดแต่เขาก็เอามือขึ้นมายันไว้เสียก่อน ตากลมเบิกโตอย่างตกใจเมื่อได้เห็นยูชอนในระยะเผาขน ปากของเขากับรุ่นพี่จะชนกันอยู่แล้ว ...ว่าแต่..เอาเขามากอดทำไม?...
“นาย...ยังติดหนี้ฉันอยู่นะ...” เสียงทุ้มเอ่ยทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม คิ้วเรียวขมวดแน่นพร้อมกับจ้องตาคมผ่านกรอบแว่นหนาด้วยความตกใจ ....ตกลงว่า...มันไม่ใช่ฝันหรอกหรอ!!!....
“ต่อจากนี้ เรามาสร้างความทรงจำดีๆด้วยกันนะ”
“ไม่นะ!!...อื้มม...” ริมฝีปากบางถูกฉวยไปจูบทั้งที่ยังพูดไม่จบ ส่งผลให้ลิ้นหนาเข้าไปไล้เลียกลืนกินโพรงปากหวานอย่างง่ายดาย มือเล็กขยำชุดนักศึกษาตัวใหญ่แน่น ..ละ..ลิ้น..ลิ้นมัน...
“อื้อ...” สมองน้อยๆเริ่มเลือนลาง ไม่นานนักร่างเล็กก็ถูกปล่อยเป็นอิสระ ดวงตากลมปรือปรอยจ้องไปยังใบหน้าคมภายใต้กรอบแว่นหนาเสมือนต้องการเหตุผล ว่าทำไมถึงได้มอบรสจูบที่ทำให้แทบหยุดหายใจเช่นนี้กับเขา
...มีเพียงดวงตาใสแป๋วกับรอยยิ้มเดิมๆเป็นคำตอบ...
“คราวหน้า...ฉันจะไปเล่นเกมส์เป็นเพื่อนอีกนะ...”
...โอ้!!...ไม่!!...นี่ผมยังต้องเจอกับมันอีกหรอเนี่ยT T...
....ใครก็ได้ช่วยคิม จุนซูด้วยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!....
---------------------------------------------------------
SFเรื่องนี้เป็นตอนเดียวจบค่ะ
คือ จบในตอน แต่มีช็อตอื่นๆในเรื่องเดียวกันต่อมาอีก(เข้าใจไหมเอ่ย)ถึงได้บอกว่าเวอร์ชัน1
เรื่องนี้จึงเรื่อยๆมาเรียงๆ หวังว่าตอนเดียวจบแบบนี้จะไม่ทำให้ค้างนะคะ(คนอ่าน:ค้างสุดๆ)
ออกแนว อยากต่อก็ต่อ ไม่อยากต่อก็ไม่ต่อ เนื้อเรื่องไม่น่าจะเสียหายแต่อย่างใด555+
ขอให้อ่านอย่างสนุกนะคะ><
edit @ 16 May 2012 00:15:58 by jun
edit @ 16 May 2012 00:17:59 by jun
edit @ 16 May 2012 00:25:39 by jun
edit @ 16 May 2012 14:54:25 by jun