Title :[FIC] ตกหลุมรักจนได้ นายซื่อบื้อ
Pairing : YooSu
Rate : ????
By Rainbow story



เสียงทุ้มดังก้องอยูในห้องน้ำสีขาว  กำแพงตกแต่งไปด้วยเปลือกหอย และไฟสีส้มจางๆสะท้อนเงาชายร่างสูงขยับตัวไปมา ปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลรดตัวเองประกอบกับร้องเพลงไปด้วยอย่างสุขใจ เพียงไม่นานก็เปลี่ยนบทเพลงเป็นเสียงตะโกนโหวกเหวก

“จุนซู!!  ผ้าเช็ดตัวว!!”   พูดเสร็จก็ยิ้มด้วยความสนุก  คราบฟองสบู่ได้ล้างออกไปจนหมดแล้ว เขาพาร่างตัวเองเปิดประตูออกไป

“อ๊ะ!  ยูชอน...ทำไม...ไม่อายล่ะ...”  คำพูดที่ฟังดูดีแต่แปลเป็นนัยๆว่าหน้าด้านนั้นกระแทกจิตยูชอนเต็มๆ ร่างเล็กยืนนิ่งส่งผ้าเช็ดตัวแล้วหลับตาปี๋โดยไว

“ก็ฉันเป็นผู้ชาย นายก็เป็นผู้ชาย จะอายทำไม”

“ก็....ก็....มันไม่ใช่สิ่งที่เห็นได้ง่ายๆสักหน่อย”  จุนซูรีบยัดๆผ้าเช็ดตัวให้แต่ยูชอนไม่มีทีท่าว่าจะรับไว้เลย   

“หน้าแดงแล้ว  นี่นายคิดลึกกับฉันหรอ!!”  ตากลมเบิกโพลงทันที แถมยิ่งเห็นก็ยิ่งหน้าแดงไปใหญ่  มือเล็กวางผ้าลงกับแขนอีกคนก่อนจะรีบหันหลังเดินหนีไปหยิบไดร์ทันที  ใบหน้าหวานร้อนผะผ่าว แก้มใสแดงเรื่อ ภาพเปลือยยังตรึงตาอยู่ในสมอง  ถึงมือจะจับไดร์แต่ใจลอยละล่องจนเอานิ้วไปแหย่แทนปลั๊กไฟ

“โอ๊ะ!!...ไฟดูดด!!....อ่ะ...” คิ้วเรียวผูกกันแน่น แรงช็อตทำให้หัวใจกระตุกวูบจนรู้สึกแย่แทบอยากร้องไห้  น้ำใสคลออยู่ในดวงตากลม  จะร้องแหล่มิร้องแหล่  หากแต่เสียงหัวเราะแทบบ้านแตกข้างหลังทำให้เขาต้องกักเก็บน้ำตาเข้าไป

“นอกจากจะจนแล้วยังโง่อีก นายนี่ตลกเป็นบ้าเลย 555++”  จุนซูไม่พูดจาถกเถียงใดๆพร้อมกับหยิบไดร์เดินมาเตรียมไว้ตามระเบียบ  ร่างสูงย่อตัวนั่งลงกับฟูกรอช่างจำเป็นเป่าผมให้อย่างสบายอารมณ์

“อย่างว่าแหละ  เรียนมาน้อยก็แบบนี้  เอ้อ  ที่นายคิดลึกกับฉัน  จะหักเงินเดือนอีกสักหน่อยแล้วกัน..โอ๊ยย!!!”  แรงกระชากจากด้านหลังทำให้ชายหนุ่มร้องลั่น  จุนซูไม่ได้แกล้ง แต่ใจลอยจนเผลอดึงแรงไปหน่อย 

“หวียังไงเนี่ย หักเงิน!”

“ไม่เหลือแล้วมั้ง”

“สมน้ำหน้า”  แรงหวีเบาลงเรื่อยๆจนหยุดลง เสียงอันสั่นครือสื่ออกมาว่าคนตัวเล็กร้องไห้เสียแล้ว

“...จุนซู....อยากเลี้ยง...พี่แจบ้าง..ฮึกก...มันจะพอไหม...ยูชอน...ที่ยูชอนให้...ฮือออ...”

“อย่าหยุดเป่าสิ  เดี๋ยวก็หักอีกซะหรอก”  มือเล็กปาดน้ำตาตัวเองออกซ้ำทั้งที่ยังไหลไม่หยุด เขาคงไม่มีวันได้ตอบแทนพระคุณแน่ๆเลย 

“อย่างนายน่ะ  ได้ทำงานสบายแบบนี้ก็บุญแล้ว ไม่ต้องหวังมากหรอก”

“..จุนซู..ฮึกก..อยากได้เงินเยอะๆ...มีงานหนัก....ไหม...”

“ไปขายบริการก็ได้ไป  ได้เงินเยอะดี” ยูชอนตอบอย่างไม่ใส่ใจอะไร แค่ได้แกล้งก็มีความสุขแล้ว หารู้ไม่ว่าคำพูดนั้นทำให้คนตัวเล็กคิดเป็นตุเป็นตะ

“หรอ...จะพอเลี้ยงพี่แจใช่ไหม...”

“555+  ลองไปเดินๆดูแล้วกัน  เผื่อจะมีคนชื้อ  ติ๊บเยอะนะ  เวลาฉันไปใช้บริการ ฉันยังให้เยอะเลย”  จุนซูตาลุกวาวเมื่อได้ฟังจากคนที่มีประสบการณ์โดยตรง   

“จริงๆหรอ  ถ้าจุนซูขาย ยูชอนจะซื้อไหม”  ร่างสูงหันควับไปมองทันที จากไอ้ที่ยิ้มๆอยู่ว่าได้แกล้งแล้ว  ตอนนี้เงียบกริบ เห็นแต่เพียงใบหน้าเอ๋อๆ  ...จุนซูคงไม่รู้  ไอ้ที่เรียกว่าขายบริการเขาทำกันยังไง...

“จุนซู...พูดอะไรผิดหรอ”  ใบหน้าที่หยุดร้องไห้ไปหมาดๆมองด้วยความสงสัย 

“อย่างนาย....ฉันไม่ซื้อหรอก”  ...หน้าอกก็ไม่มี...ไม่เซ็กซี่...ผมไม่ยาว...ซื่อบื้อ...ดูท่าก็ทำไม่เป็นด้วย..ถ้าเสนอตัวจริงๆก็คงไม่เอา...

“จุนซูจะขายใครดีล่ะ”

“มันไม่เหมือนขายของหรอกนะ...ฉันก็พูดไปงั้นแหละ..นายไม่ต้องทำหรอก”  เสียงทุ้มฟังดูจริงจังเป็นพิเศษ  ถึงเขาจะชอบแกล้งแต่ก็ไม่เอาคุณค่าของชีวิตใครมาล้อเล่นหรอก

“ถ้าได้เงินเยอะ  จุนซูก็จะทำล่ะ” เสียงใสยังเจื้อยแจ้วต่อไป  หวังหางานใหม่ๆ ได้เงินเยอะๆ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนก็ยอม  ...ยูชอนไม่ได้เลี้ยงจุนซูสักหน่อย..มีสิทธิมาสั่งได้ยังไง...

“ฉันบอกว่าไม่ต้องทำก็ไม่ต้องทำสิ!”  จู่ๆยูชอนก็ดุเสียงดัง คนตัวเล็กสะดุ้งทำให้ไดร์เป่าผมเคาะหน้าผากเถิกเต็มๆ  เสียงทุ้มแหกปากลั่นเหมือนกระทิงออกลูก  จุนซูรีบประคบหน้าผากกว้างไว้ด้วยความตกใจ

“จะ..เจ็บหรือเปล่ายูชอน  จุนซูขอโทษษษ”

“ไม่ต้องมาจับ!!  หักเงิน!!” มือเล็กถูกปัดกระเด็น  ใบหน้าหวานง้ำงอรู้สึกผิดมากมาย  ตากลมๆเริ่มมีน้ำใสคลออีกแล้ว  เห็นแบบนั้นใครจะไปโกรธลง? 

“ยูชอนนน  เงินเดือนจุนซูเหลือเท่าไหร่แล้วอ่าาา   ขอโทษน้าาาT T”

“ทำให้ฉันพอใจถึงจะยกโทษให้” 

“ถ้างั้น  เดี๋ยวจุนซูเช็ดตัวให้ไถ่โทษแล้วกัน”

“พอเลยๆ!  ไม่ต้องทำเลย!”  เห็นตัวเล็กๆ แบ๊วๆ แบบนี้แต่ความซื่อบื้อมันก็น่ากลัวเหมือนกัน  ไม่รู้ว่าให้จุนซูหยิบจับทำอะไรกับตัวเขาอีกจะพิการหรือเปล่า

“แล้ว..แล้วจะให้จุนซูทำอะไรล่ะ”

“อยู่เฉยๆ...” ยูชอนจัดการเช็ดตัวแต่งตัวเองทุกอย่าง  แล้วก็ต้องตกใจสะดุ้งโหยงเพราะจู่ๆเสียงแปดหลอดก็แผดดังลั่น

“ยูช๊อนนน!!!  ถอดผ้าเช็ดตัวออกทำไมอ่า!!!!O[]O” 

“...==””

.

.

.

.

.

เสียงอึกทึกดังผ่านเข้ามาภายในห้องสี่เหลี่ยมแก้ว จนรู้สึกถึงแรงสั่นในอกสำหรับคนที่ไม่ชิน ยูชอนได้พาจุนซูมาในผับกับเพื่อนๆอีกสองสามคน จะเรียกว่าพามาเปิดหูเปิดตาก็ได้ เพราะจุนซูคงไม่เคยได้มาเที่ยวสถานที่แบบนี้  ร่างเล็กนั่งแข็งทื่อเป็นใบ้เมื่อต้องอยู่กับคนที่ไม่คุ้นชิน แถมยังมีสาวๆแต่งหน้าจัดมาคอยเอาอกเอาใจ คอยจะป้อนนู่นป้อนนี่ตลอด   ...จุนซูไม่ชินจริงๆนะฮะT T...

“จุนซู เป็นอะไรไป   ฉันพามาทั้งทีก็ทำตัวสนุกๆหน่อยสิ” ยูชอนเอ่ยทักเพราะคนตัวเล็กดูท่าจะไม่ชินกับที่แบบนี้เท่าใดนัก นั่งตัวลีบไม่พูดไม่จา ผิดกับเขาและเพื่อนที่คุยกันอย่างสนุกสนาน

“นี่ จุนซูเองหรอ”  เพื่อนร่วมห้องสมัยเด็กอีกคนเอ่ยทัก   จุนซูกลับจำไม่ได้แม้แต่นิดเดียวแต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก  ชายหนุ่มคนนั้นรินน้ำอำพันสีสวยลงในแก้วก่อนจะส่งให้คนตัวเล็ก

“น่ารักกว่าเดิมเยอะเลย” จุนซูยิ้มแหะๆ  และรับแก้วมาอย่างงงๆ

“ดื่มสิ”  ใบหน้าหวานหันไปหาผู้รับผิดชอบชีวิต  ซึ่งยูชอนพยักหน้าไป เพราะวันนี้เขาอยากให้จุนซูสนุกไปด้วยเท่านั้นเอง  อยากพาจุนซูมาดูอะไรใหม่ๆ  อยากมอบความสุขให้กับเพื่อนคนหนึ่ง      จุนซูก็ค่อยๆจรดแก้วที่ริมฝีปากแล้วจิบไปนิดนึงก่อนจะวางลง  รสชาติน้ำสีสดแก้วนี้ไม่เลวเลย  ออกจะหวานด้วยซ้ำ

“เป็นไง”

“อร่อยดีฮะ  แต่จุนซูไม่ได้ชัวร์ๆสักหน่อย” ชายหนุ่มคนนั้นยกยิ้ม แม้จะไม่เข้าใจที่คนตัวเล็กพูดสักเท่าไหร่ แต่ก็รินเพิ่มจนเกือบเต็มแก้ว 

“อร่อยก็ดื่มให้หมดเลยนะ” จุนซูหยิบขึ้นมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว มีแต่ยูชอนที่นั่งอึ้งพยายามยกมือขึ้นมาห้ามแต่คงไม่ทันเสียแล้วเมื่อคนตัวเล็กเลียริมฝีปากเก็บทุกหยดอย่างเอร็ดอร่อย

“อ่าาา   อร่อยจังเลยฮะ เหมือนน้ำหวาน”

“สูตรนี้ฉันคิดขึ้นมาเอง”

“หรอฮะ*0*” จุนซูทำหน้าตื่นตกใจ

“ฉันให้หมดขวดเลย”

“ขอบคุณมากๆนะ> <” พูดเสร็จก็คว้าไปกระดกอีกรอบไม่เว้นเวลาว่างให้ยูชอนพูดห้าม  ไอ้ที่ว่าหวานๆน่ะ  มันแรงงมากกกก  ยิ่งหวานยิ่งแรง  นี่ซัดเอาๆ  มันจะไปเหลืออะไรล่ะครับ!!

“เอิ๊กกก  สุดยอดดดด”  จุนซูเรอออกมาไม่อายฟ้าอายดิน ใบหน้าเริ่มแดงทีละนิดตามฤทธิ์ของแก้วแรก  คราวนี้สาวๆป้อนอะไรก็ลองชิมไปทั่ว   จิบตรงนู้นนิด ตรงนี้หน่อย  ไปๆมาๆก็กระดกหมดอีกเช่นเคย   มองดูแล้วเหมือนจุนซูจะเป็นฝ่ายถูกหลอกล่อซะเอง

...เหมือนคนแก่กินเด็กดีกว่าเถอะ..   ผู้หญิงพวกนั้นผ่านอะไรๆมาเยอะจนรู้ทางโลกมากกว่าจุนซูเสียอีก

“มาๆ  ทุกคน มาชนแก้วกัน” เสียงใสพูดขึ้นพลางชูแก้วเป็นสัญญาณก่อนจะโปรยยิ้มแสนน่ารักทำเอาคนฟังต้องยอมไปตามๆกัน  ยูชอนเองก็เอากับเขาด้วย ..เอาวะ..ชนก็ชน...ถึงมันจะดูเลยเถิดไปหน่อยก็เถอะ...

ชนเสร็จก็ดื่มเข้าไปอีก ดวงตาสุกใสเริ่มหวานเยิ้ม ใบหน้าแดงก่ำ แสดงให้เห็นว่าเมามายเต็มที่แต่ก็ยังกินไม่หยุด

“จุนซู  นายเมาเกินไปแล้ว หยุดดื่มซะ” ยูชอนเตือนด้วยความหวังดี

“เมาตรงหนายยยยยยยยยยยย”

“ยูชอน กูขอจุนซูกลับบ้านนะ” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขอแบบตรงๆ หวังหิ้วคนตัวเล็กกลับบ้านในคืนนี้ เพราะเริ่มเบื่อๆกับของเก่าๆที่เจนจัดจนน่ารำคาญ

“เฮ้ย ไม่ได้  เค้าไม่ใช่เด็กกู  พามาด้วยเฉยๆ”  คำปฎิเสธนั้นพาให้เพื่อนๆสะอึกไปตามๆกัน  แต่ละคนต่างมองจุนซูเหมือนจะกินเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว  ...ไม่คิดว่ายูชอนจะมีเพื่อน...และพาเพื่อนซื่อๆมาที่แบบนี้ด้วย!!!!   ร่างเล็กนั่งพิงโซฟา ริมฝีปากแดงพอๆกับใบหน้าเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง  ผิวขาวๆก็เริ่มแดงไปหมด  กระดุมเสื้อถูกปลดออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกบาง ดวงตาปรือปรอยเหมือนกับเชิญชวนหวานเยิ้มน่ารักจนหลายๆคนในบริเวณนั้นกำลังอดใจไม่ไหวเสียแล้ว

“งั้นมึงรีบพากลับบ้านไปเลย  ไม่งั้นกุจะปล้ำจุนซูเดี๋ยวนี้แหละ” บรรยากาศรอบๆตัวและน้ำอำพันที่อยู่ตรงหน้ากำลังทำให้สัญชาติญาณดิบพลุ่งพล่าน