Title :[FIC] ตกหลุมรักจนได้ นายซื่อบื้อ
Pairing : YooSu
Rate : ????
By Rainbow story


...ถ้านี่เป็นความฝัน...ก็อยากให้เป็นฝันแบบนี้ตลอดไป...

...สบาย....เหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ....

....สัมผัสกับปุยเมฆ><....

“จุนซู!!!”

“เฮือกกกก...” กายบางสะดุ้งเบิกตากว้างก่อนจะหรี่ตาลงเพื่อปรับแสง เสียงเรียกชื่อเขานั้นดังอยู่ข้างหูนี่เอง เมื่อจะพลิกตัวหันไปมองต้นเสียง แผ่นหลังก็แนบชิดกับสัมผัสอุ่นๆที่ตัวของใครอีกคน  และเมื่อหันมามองชัดๆ จุนซูจะรู้ถึงสัจธรรมว่า....ไม่ควรหันมาเลย....

“ตื่นสายอีกแล้วนะ” 

“อื้อ...ก็....มันนอนสบายนี่นา...” ใบหน้าทั้งสองห่างกันแค่คืบ ตากลมหลุบลงก่อนจะเสหันหนีช้าๆ ก้อนเนื้อในอกมันเต้นระรัวจนอยากวิ่งหนีไปซะเดี๋ยวนั้น  ยูชอนมานอนซ้อนที่หลังแบบนี้ แนบชิดกันแบบนี้.....

“นี่...ถ้าตื่นแล้วก็ไปปฏิบัติหน้าที่ด้วยสิ ยังจะนอนต่ออีก” น้ำเสียงทุ้มปนดุเล็กน้อยทำให้จุนซูที่อยากลุกอยู่แล้วรีบขยับออกมายืนข้างเตียงโดยไว

“จุนซูต้องทำอะไรบ้างล่ะ”

“ทำความสะอาดห้องนี้ ให้เสร็จภายในเวลาสองชั่วโมง ถ้าฉันขึ้นมาแล้วไม่เรียบร้อย...จะหักเงินเดือน” ยูชอนเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยอารมณ์ชิลๆ-..- 

“อ้อ ในสองชั่วโมงนี้ ห้ามรบกวนฉันเด็ดขาด” พูดเสร็จก็เดินออกไปนอกห้อง ทิ้งภาระหน้าที่ให้เป็นของจุนซูทั้งหมด ร่างเล็กมองสภาพภายในห้องก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทีเดียว

...มันไม่ใช่ว่าสกปรกอะไรหรอกนะ...

แต่ห้องใหญ่ๆแบบนี้  สองชั่วโมง มันจะเสร็จหรอฮะ==”

...จุนซู..สู้โว้ยย!!...

.

.

.

.

.

ในห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ ร่างสูงนั่งอ่านหนังสือรออาหารไปพลาง วันนี้เป็นวันที่ดูเหมือนจะว่างที่สุด ให้เขาได้หยุดพักผ่อนจากการเล่าเรียนติดต่อกันหลายๆวัน  กลิ่นอาหารหอมๆจากครัวลอยมาเตะจมูกดังเช่นทุกวัน บรรยากาศในบ้านให้อารมณ์ผ่อนคลายสบายใจ

....แต่....นั่งอยู่คนเดียวยังไง...ก็นั่งอยู่คนเดียวอย่างนั้น.....

“คุณชายคะ...โทรศัพท์ค่ะ” ยูชอนรับโทรศัพท์จากสาวใช้ก่อนจะยกขึ้นแนบหู

“ฮัลโหล”

“สวัสดีค่ะ  ยูชอนหรอ  เย็นนี้พี่ยูชอนว่างไหมคะ?”  แค่ได้ยินเสียงปลายสายเพียงคำเดียวก็เดาออกทันทีว่าใคร

...แหม..ก็เสียงแหลมๆแบบนี้จะเป็นใครอื่นได้....

“........ก็......เอ่อ....ก็ว่างครับ...” ยูชอนคิดคำตอบอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกไป

“งั้นเราไปทานอาหารกันดีไหมคะ”

“ได้ครับ...กี่โมงล่ะ เดี๋ยวพี่ไปรับ”

“สักหกโมงเย็น...ดีไหมคะ”

“ครับ หกโมงเจอกันครับ” เมื่อสายถูกตัด ยูชอนก็ถอนหายใจวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ยุนอาโทรมาชวนไปกินข้าวเย็น ที่อยู่ทุกวันนี้เหมือนทนอยู่ๆไปจริงๆ ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้หมั้น แต่ก็ไม่มีสิทธิเลือก .....อันที่จริง ไม่ใช่ไม่มีสิทธิเลือก แต่ไม่มีคนให้เลือกต่างหาก...

ยุนอาออกแนวคุณหนูไปนิด แต่ยังไงเธอก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร อย่าให้ใฝ่ฝันถึงบั้นปลายชีวิตกับยุนอาเลย การสละโสดมันยังไม่ใกล้ตัวเขาขนาดนั้น!

ยูชอนมัวแต่คิดเรื่องการทานอาหารคืนนี้ว่าจะซิกแซกไปเที่ยวต่อยังไงดี จนไม่ทันสังเกตว่ามีสาวใช้มายืนรออยู่ข้างโต๊ะอาหารมาเป็นเวลานานแล้ว

“คุณชายคะ”

“หืม แล้วเธอมายืนรออะไร”

“มาเอาโทรศัพท์ไปเก็บค่ะ......แต่...เรียกคุณจุนซูลงมาทานอาหารด้วยดีไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก ให้เค้าไปซื้ออาหารกินเองสิ พวกเธอจำไว้นะ ว่าจุนซูก็คือคนงานคนหนึ่งเหมือนกัน”

“ค่ะ” สาวใช้เดินหันหลังกลับไปด้วยคำถามมากมาย

....แหม เหมือนคนงานคนหนึ่ง ถึงกับต้องเอาไปนอนที่ห้อง....

....เมื่อวานก็ให้ปรนนิบัตรเหมือนมีแขกมาเยี่ยมยังไงอย่างงั้น....

....เงินเดือนก็สูง....แถมยังเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนอีก......
 
.......ใครจะไปเชื่อล่ะว่าไม่ใช่คนพิเศษจริงๆ……..





เวลาผ่านไปสองชั่วโมง....

ร่างบางเปิดประตูออกมาจากห้องนอนที่เขาเพิ่งทำความสะอาดไป .....เรียกว่าช่วยกันทำความสะอาดจะดีกว่า.... เพราะสาวใช้แสนใจดีทนเห็นคนซื่อถูกรังแกไม่ไหวจึงช่วยกันทำแบบลับๆ

“จุนซู เสร็จแล้วหรอ?” พอออกมาปุ๊บก็ถามปั๊บ เสียงทุ้มตะโกนจากชั้นล่าง ร่างสูงอยู่ในท่าไขว่ห้างสบายๆดูทีวีบนโซฟาตัวยาว

“อื้อ”

“ไปชงกาแฟมาให้ทีสิ”

จุนซูพยักหน้าก่อนจะวิ่งหาห้องชงกาแฟ เหมือนโดนแกล้ง แต่ก็ยังดีที่มีพี่ๆคนใช้คอยช่วยเหลือบอกนู่นบอกนี่ จุนซูแค่ยกไปให้แบบไม่ทำแก้วแตกก็พอ

“ได้แล้วฮะ” จานและกาแฟถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ  เพียงไม่นานนักก็ได้คำสั่งใหม่

“ฉันอยากกินขนมปัง” 

สักพัก...... จานเค้กก็มาวางลงตรงหน้า

“ได้แล้วฮะ”

“จุนซู โต๊ะมันเลอะ ไปเอาผ้ามาเช็ด”  เมื่อร่างเล็กได้รับคำสั่งก็รีบวิ่งจู๊ดไปหยิบผ้ามาเช็ดทันที

“เสร็จแล้วฮะ”

“จุนซู ตรงนี้ฝุ่นมันเกาะ เช็ดทีสิ”

“จุนซู อยากกินขนม”

“จุนซู นวดให้หน่อย เมื่อย”

“จุนซู!! น้ำหก”

“จุนซู.....จุนซู!!...จุนซูไปไหน!!” ใบหน้าคมหันซ้ายแลขวาไม่เจอคนตัวเล็กที่ถูกจิกหัวใช้เอาใช้เอามากว่ายี่สิบนาทีก็ตะโกนโวยวาย ทั้งที่การนั่งดูทีวีจะเป็นการผ่อนคลาย แต่คุณชายได้เจอสิ่งระบายใหม่ๆแล้ว

“จุนซูมาแล้วฮะ  เมื่อกี้เอาผ้าไปบิดมา”  มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อ ร่างสูงนอนเหยียดกายลงบนโซฟาก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าซึ่งมีรีโมตขนาดเหมาะมือวางอยู่

“.....เปลี่ยนช่องให้ทีสิ....” 

“ได้ฮะ” ....จุนซูเริ่มรู้สึกว่าเจ้านายคนนี้จะขี้เกียจเกินไปหรือเปล่าฮะ==”....  

เมื่อนิ้วเรียวแตะปุ่มเปลี่ยนช่องปุ๊บ เสียงทุ้มก็โวยวายตามมาทันที

“ไม่เอาช่องนี้!”

“แล้วเอาช่องไหนล่ะฮะ”

“....ช่องไหนก็ได้....”