Title :[FIC] ตกหลุมรักจนได้ นายซื่อบื้อ
Pairing : YooSu
Rate : ????
By Rainbow story


...ถ้านี่เป็นความฝัน...ก็อยากให้เป็นฝันแบบนี้ตลอดไป...

...สบาย....เหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ....

....สัมผัสกับปุยเมฆ><....

“จุนซู!!!”

“เฮือกกกก...” กายบางสะดุ้งเบิกตากว้างก่อนจะหรี่ตาลงเพื่อปรับแสง เสียงเรียกชื่อเขานั้นดังอยู่ข้างหูนี่เอง เมื่อจะพลิกตัวหันไปมองต้นเสียง แผ่นหลังก็แนบชิดกับสัมผัสอุ่นๆที่ตัวของใครอีกคน  และเมื่อหันมามองชัดๆ จุนซูจะรู้ถึงสัจธรรมว่า....ไม่ควรหันมาเลย....

“ตื่นสายอีกแล้วนะ” 

“อื้อ...ก็....มันนอนสบายนี่นา...” ใบหน้าทั้งสองห่างกันแค่คืบ ตากลมหลุบลงก่อนจะเสหันหนีช้าๆ ก้อนเนื้อในอกมันเต้นระรัวจนอยากวิ่งหนีไปซะเดี๋ยวนั้น  ยูชอนมานอนซ้อนที่หลังแบบนี้ แนบชิดกันแบบนี้.....

“นี่...ถ้าตื่นแล้วก็ไปปฏิบัติหน้าที่ด้วยสิ ยังจะนอนต่ออีก” น้ำเสียงทุ้มปนดุเล็กน้อยทำให้จุนซูที่อยากลุกอยู่แล้วรีบขยับออกมายืนข้างเตียงโดยไว

“จุนซูต้องทำอะไรบ้างล่ะ”

“ทำความสะอาดห้องนี้ ให้เสร็จภายในเวลาสองชั่วโมง ถ้าฉันขึ้นมาแล้วไม่เรียบร้อย...จะหักเงินเดือน” ยูชอนเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยอารมณ์ชิลๆ-..- 

“อ้อ ในสองชั่วโมงนี้ ห้ามรบกวนฉันเด็ดขาด” พูดเสร็จก็เดินออกไปนอกห้อง ทิ้งภาระหน้าที่ให้เป็นของจุนซูทั้งหมด ร่างเล็กมองสภาพภายในห้องก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทีเดียว

...มันไม่ใช่ว่าสกปรกอะไรหรอกนะ...

แต่ห้องใหญ่ๆแบบนี้  สองชั่วโมง มันจะเสร็จหรอฮะ==”

...จุนซู..สู้โว้ยย!!...

.

.

.

.

.

ในห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ ร่างสูงนั่งอ่านหนังสือรออาหารไปพลาง วันนี้เป็นวันที่ดูเหมือนจะว่างที่สุด ให้เขาได้หยุดพักผ่อนจากการเล่าเรียนติดต่อกันหลายๆวัน  กลิ่นอาหารหอมๆจากครัวลอยมาเตะจมูกดังเช่นทุกวัน บรรยากาศในบ้านให้อารมณ์ผ่อนคลายสบายใจ

....แต่....นั่งอยู่คนเดียวยังไง...ก็นั่งอยู่คนเดียวอย่างนั้น.....

“คุณชายคะ...โทรศัพท์ค่ะ” ยูชอนรับโทรศัพท์จากสาวใช้ก่อนจะยกขึ้นแนบหู

“ฮัลโหล”

“สวัสดีค่ะ  ยูชอนหรอ  เย็นนี้พี่ยูชอนว่างไหมคะ?”  แค่ได้ยินเสียงปลายสายเพียงคำเดียวก็เดาออกทันทีว่าใคร

...แหม..ก็เสียงแหลมๆแบบนี้จะเป็นใครอื่นได้....

“........ก็......เอ่อ....ก็ว่างครับ...” ยูชอนคิดคำตอบอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกไป

“งั้นเราไปทานอาหารกันดีไหมคะ”

“ได้ครับ...กี่โมงล่ะ เดี๋ยวพี่ไปรับ”

“สักหกโมงเย็น...ดีไหมคะ”

“ครับ หกโมงเจอกันครับ” เมื่อสายถูกตัด ยูชอนก็ถอนหายใจวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ยุนอาโทรมาชวนไปกินข้าวเย็น ที่อยู่ทุกวันนี้เหมือนทนอยู่ๆไปจริงๆ ถึงตอนนี้จะยังไม่ได้หมั้น แต่ก็ไม่มีสิทธิเลือก .....อันที่จริง ไม่ใช่ไม่มีสิทธิเลือก แต่ไม่มีคนให้เลือกต่างหาก...

ยุนอาออกแนวคุณหนูไปนิด แต่ยังไงเธอก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร อย่าให้ใฝ่ฝันถึงบั้นปลายชีวิตกับยุนอาเลย การสละโสดมันยังไม่ใกล้ตัวเขาขนาดนั้น!

ยูชอนมัวแต่คิดเรื่องการทานอาหารคืนนี้ว่าจะซิกแซกไปเที่ยวต่อยังไงดี จนไม่ทันสังเกตว่ามีสาวใช้มายืนรออยู่ข้างโต๊ะอาหารมาเป็นเวลานานแล้ว

“คุณชายคะ”

“หืม แล้วเธอมายืนรออะไร”

“มาเอาโทรศัพท์ไปเก็บค่ะ......แต่...เรียกคุณจุนซูลงมาทานอาหารด้วยดีไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก ให้เค้าไปซื้ออาหารกินเองสิ พวกเธอจำไว้นะ ว่าจุนซูก็คือคนงานคนหนึ่งเหมือนกัน”

“ค่ะ” สาวใช้เดินหันหลังกลับไปด้วยคำถามมากมาย

....แหม เหมือนคนงานคนหนึ่ง ถึงกับต้องเอาไปนอนที่ห้อง....

....เมื่อวานก็ให้ปรนนิบัตรเหมือนมีแขกมาเยี่ยมยังไงอย่างงั้น....

....เงินเดือนก็สูง....แถมยังเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนอีก......
 
.......ใครจะไปเชื่อล่ะว่าไม่ใช่คนพิเศษจริงๆ……..





เวลาผ่านไปสองชั่วโมง....

ร่างบางเปิดประตูออกมาจากห้องนอนที่เขาเพิ่งทำความสะอาดไป .....เรียกว่าช่วยกันทำความสะอาดจะดีกว่า.... เพราะสาวใช้แสนใจดีทนเห็นคนซื่อถูกรังแกไม่ไหวจึงช่วยกันทำแบบลับๆ

“จุนซู เสร็จแล้วหรอ?” พอออกมาปุ๊บก็ถามปั๊บ เสียงทุ้มตะโกนจากชั้นล่าง ร่างสูงอยู่ในท่าไขว่ห้างสบายๆดูทีวีบนโซฟาตัวยาว

“อื้อ”

“ไปชงกาแฟมาให้ทีสิ”

จุนซูพยักหน้าก่อนจะวิ่งหาห้องชงกาแฟ เหมือนโดนแกล้ง แต่ก็ยังดีที่มีพี่ๆคนใช้คอยช่วยเหลือบอกนู่นบอกนี่ จุนซูแค่ยกไปให้แบบไม่ทำแก้วแตกก็พอ

“ได้แล้วฮะ” จานและกาแฟถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ  เพียงไม่นานนักก็ได้คำสั่งใหม่

“ฉันอยากกินขนมปัง” 

สักพัก...... จานเค้กก็มาวางลงตรงหน้า

“ได้แล้วฮะ”

“จุนซู โต๊ะมันเลอะ ไปเอาผ้ามาเช็ด”  เมื่อร่างเล็กได้รับคำสั่งก็รีบวิ่งจู๊ดไปหยิบผ้ามาเช็ดทันที

“เสร็จแล้วฮะ”

“จุนซู ตรงนี้ฝุ่นมันเกาะ เช็ดทีสิ”

“จุนซู อยากกินขนม”

“จุนซู นวดให้หน่อย เมื่อย”

“จุนซู!! น้ำหก”

“จุนซู.....จุนซู!!...จุนซูไปไหน!!” ใบหน้าคมหันซ้ายแลขวาไม่เจอคนตัวเล็กที่ถูกจิกหัวใช้เอาใช้เอามากว่ายี่สิบนาทีก็ตะโกนโวยวาย ทั้งที่การนั่งดูทีวีจะเป็นการผ่อนคลาย แต่คุณชายได้เจอสิ่งระบายใหม่ๆแล้ว

“จุนซูมาแล้วฮะ  เมื่อกี้เอาผ้าไปบิดมา”  มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อ ร่างสูงนอนเหยียดกายลงบนโซฟาก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าซึ่งมีรีโมตขนาดเหมาะมือวางอยู่

“.....เปลี่ยนช่องให้ทีสิ....” 

“ได้ฮะ” ....จุนซูเริ่มรู้สึกว่าเจ้านายคนนี้จะขี้เกียจเกินไปหรือเปล่าฮะ==”....  

เมื่อนิ้วเรียวแตะปุ่มเปลี่ยนช่องปุ๊บ เสียงทุ้มก็โวยวายตามมาทันที

“ไม่เอาช่องนี้!”

“แล้วเอาช่องไหนล่ะฮะ”

“....ช่องไหนก็ได้....”  พอจุนซูเปลี่ยนช่องอีกก็โวยวายอีก

“ไม่เอาช่องนี้!!!” 

“อยากได้ช่องไหนก็บอกมาสิฮะ”

“...ช่องไหนก็ได้...”

“แล้วจุนซูควรจะกดช่องไหนดีล่ะฮะT T”

“ปิดทีวีไปเลยไป!  น่าเบื่อจริงๆ!”  พอพูดเสร็จก็พลิกตัวหันหน้าเข้าโซฟาแล้วลอบยิ้มจนแก้มปริ ร่างบางหน้าบึ้งขยับไปดึงปลั๊กทีวีออก   จุนซูจะรู้บ้างไหมหนอ ว่าเจ้านายคนนี้มีความสุขมากแค่ไหน

“จุนซู  มานี่มา” ยูชอนกวักมือเรียก จุนซูก็คลานเข้าไปใกล้ๆ

“มี..มีอะไรหรอ?”

“นั่งอยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะนอน” เจ้านายตัวดีสั่งเสร็จก็หลับตาลงทันที  ทำทุกอย่างราวกับจงใจให้จุนซูได้จ้องหน้าตอนหลับใกล้ๆ

...ทำแบบนี้เรียกว่าทรมานกันชัดๆ...T T

จะให้จุนซูนั่งมองเจ้าชาย...เอ้ย...เจ้านายหลับหรอฮะ....เรื่องสรรพคุณความหล่อของยูชอนคงไม่ต้องพูดถึงสินะฮะว่าสาวที่ไหนมาเห็นก็ต้องรักต้องหลง...ดูได้จากปฏิกิริยาของแม่บ้านที่นี่เอาก็ได้  เมื่อก่อนนี้จุนซูไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้เลยจริงๆนะฮะ...แต่ช่วงนี้ไปที่ไหนๆก็เจอแต่คำว่ายูชอน พี่ๆสาวใช้เค้าชอบเล่าเรื่องยูชอนให้จุนซูฟังว่าที่จริงแล้วยูชอนไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรอย่างที่คิดสักกะติ๊ด...ก็เลยรู้สึกดีกับยูชอนมากกว่าเดิม....

“เฮ้ออ...อืมม...”เสียงแหบครางเบาๆในลำคอ จุนซูหลุดจากห้วงความคิดก่อนจะค่อยๆขยับถอยห่างเพื่อบังคับหัวใจตัวเองไม่ให้มันเต้นแรงมากกว่านี้

“งืมม...”

.....อย่างึมงำมากได้ไหมเล่า...

....รู้ไหมว่าเสียงยูชอนมันเซะซี่มากแค่ไหนน่ะ>

ร่างเล็กนั่งรอยูชอนเป็นเวลาหลายชั่วโมง ตะคริวจะกินก็ไม่เป็นไร ขยับท่านั่งใหม่ได้ แต่ตัวเขาเองหลับได้ก็ดีถ้าเจ้าท้องน้อยๆนี่ไม่ร้องประท้วงอาหารมาหลายนาทีแล้ว  มือน้อยกุมท้องแห้งๆของตัวเองก่อนะหันไปมองเจ้านายสุดหล่อที่นอนหลับสนิทโดยมีเสียงกรนเบาๆเป็นสัญญาณ ในใจได้แต่ภาวนาให้เวลาผ่านไปเร็วๆ 

“คุณชายคะ.....คุณชายคะ”  สาวใช้เดินเข้ามาสะกิดร่างสูงเบาๆ

“งืมม..อะไร?”

“เลยเวลาทานอาหารกลางวันแล้วค่ะ   แล้ววันนี้ก็มีนัดกับคุณหนูยุนอาด้วย”

“ฉันไม่กิน..นอนต่ออีกแป๊ป....”

“แต่นัดกับคุณหนูยุนอาสายไม่ได้นะคะ”

“เออๆๆ  ลุกก็ได้” เมื่อยูชอนลุกขึ้นมาได้ก็หันรีหันขวางหาเจ้าทาสรับใช้ทันที

“จุนซู...ฉันจะอาบน้ำ ทำหน้าที่ด้วย”

ร่างบางก็รีบลุกขึ้นวิ่งแจ้นไปปฏิบัติตามหน้าที่ และก็ต้องเจอกับเจ้านายที่ชอบเปลือยออกมารับผ้าเช็คตัวทุกที และภารกิจพาเจ้านายอาบน้ำของจุนซูก็สำเร็จลงด้วยดี(หรอ)

วันนี้ยูชอนหนีบจุนซูไปเดตด้วย  ร่างเล็กในชุดสูทสีครีมเสื้อชั้นในเป็นลูกไม้น่ารักนั่งบ้องแบ๊วอยู่หลังรถ ตากลมเหม่อมองออกไปด้านนอกซึ่งเป็นคฤหาสน์ใหญ่ที่ยูชอนขับมาจอดเป็นเวลานานแล้ว  สายตาคมมองไปทางร่างบางผ่านกระจกรถ  ...เวลาที่จุนซูทำท่าสนใจอะไรบางอย่างมันดูบ้องแบ๊วมากๆ... แถมยังใส่เสื้อที่เขาเลือกให้ ช่างเหมาะอะไรอย่างนี้....

เมื่อจ้องได้สักพักหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงแปร๊ดก็เดินมาเคาะกระจกรถทำให้ยูชอนต้องละสายตาอย่างเสียดาย  มือหนาเอื้อมไปกดปลดล็อคก่อนที่ยุนอาจะเข้ามานั่ง

หลังเสียงปิดประตูหมดลงยุนอาก็เริ่มบทสนทนาทันที

“พี่ยูชอนรอนานไหมคะ”

“นานแค่ไหนพี่ก็รอได้ครับ...”ที่จริงเขากับยุนอาเกิดปีเดียวกันแต่ห่างกันไม่กี่เดือนเอง แถมยุนอายังเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยเด็กอีก เค้าทั้งสองเริ่มนับพี่นับน้องกันตั้งแต่รู้ว่าจะต้องหมั้นกัน  ...ก็แค่เรียกพอเป็นพิธีล่ะนะ...

“ยุนอาเกรงใจนะคะเนี่ยที่ต้องให้พี่ยูชอนไปรับไปส่งตลอดเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

ร่างเล็กที่นั่งฟังบทสนทนามาตั้งแต่เมื่อกี้ได้พิจารณาทบทวนหลายครั้งว่าผู้หญิงที่ชื่อยุนอาคือผู้มีพระคุณที่เจอบนรถแท็กซี่เมื่อวานแน่ๆ  จุนซูพยายามจะขอบคุณแต่ยังไม่มีโอกาสเลย ในเมื่อทั้งคู่ยังพูดใส่กันไม่หยุดแบบนี้

“ก็แหม..คุณแม่น่ะสิคะ ไม่ยอมซื้อรถให้เพราะกลัวยุนอาจะประสบอุบัติเหตุ...ก็เลยต้องรบกวนพี่ยูชอนเป็นประจำ”

“.....”

“คุณยุนอาไม่อยากได้รถไม่ใช่หรอฮะ...เมื่อวานจุนซูยังได้ยินอยู่เลย...” เสียงหวานที่แทรกเข้ามาคั่นบทสนทนานั้นพาให้หญิงสาวต้องเหลียวหลังไปมองทันที

“ตายแล้ว!...นี่ใครกันคะพี่ยูชอน” หญิงสาวทำตาโตรีบเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อน

“อ่อ  คนใช้ของพี่เอง”

“สวัสดีฮะ...” จุนซูพูดพร้อมฉีกยิ้มกว้าง

“เอาติดรถมาด้วยจะดีหรอคะ”

“ไม่เป็นไรหรอก  เอามารองมือรองเท้า อยากได้อะไรจะได้สะดวกไง” ยูชอนตอบปัดๆไป ที่จริงแล้วก็แค่ไม่อยากอยู่กับยุนอาสองคน การที่หนีบจุนซูมาด้วยอาจจะมีอะไรสนุกๆก็ได้  ...พกมาแก้เบื่อ ก็แค่นั้น...

“แต่เป็นคนใช้ น่าจะขับรถนะคะ ไม่น่าให้เจ้านายขับให้ตัวเองนั่งแบบนี้” สายตาหญิงสาวมองจิกๆโดยไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่เอ่ยถึงคือเพื่อนร่วมห้องกันมาก่อน  ทั้งเพื่อนร่วมห้องของตัวเอง และเพื่อนร่วมห้องของยูชอนด้วย

“พี่อยากขับเองแหละ”

“หรอคะ” ยุนอายิ้มเจื่อนๆพร้อมทั้งเปลี่ยนเรื่องคุย

“พี่ยูชอนคะ คิดว่า....ชุดนี้เป็นยังไงบ้างคะ”

“สวยมากๆเลยฮะ*[]*” เสียงใสตะโกนมาจากเบาะหลัง  ยุนอาหันมาค้อนใส่ทันที ผิดกับยูชอนที่ได้แต่ขำในลำคอ

“พี่ก็คิดเหมือนจุนซูนะ”

“คุณยุนอาฮะ  จำจุนซูได้ไหมฮะ” จุนซูสะกิดยุนอาพร้อมกับชี้ที่ตัวเอง  หญิงสาวทำหน้างงเพราะนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

“จำได้หรือเปล่าฮะ ในแท็กซี่....” มือเล็กสะกิดแรงขึ้นจนหญิงสาวหน้ายู่ ก่อนที่จุนซูจะเพิ่มเดซิเบลเสียงไปมากกว่านี้ เสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นมาซะก่อน

“จุนซู  เสียมารยาทน่า เงียบๆหน่อย” ยูชอนหันมาปรามเพราะรู้สึกว่าคนตัวเล็กจะทำอะไรเกินฐานะไปหน่อยแล้ว

“แต่จุนซูมีเรื่องจะบอกนะ”

“เงียบซะ”

“แต่ว่า...”

“เงียบ....”  หัวกลมก้มต่ำทันทีเมื่อได้ฟังน้ำเสียงเด็ดขาด

“ถึงแล้วหรอคะ  ไวจัง....ส่วนคนใช้คง....” หญิงสาวหันมามองร่างเล็กสลับกับมองยูชอนไปด้วย ยูชอนจำต้องหันมาสั่งกับคนตัวเล็กอย่างจริงจัง

“จุนซู  เฝ้ารถด้วยนะ  ห้ามลงไปไหน จนกว่าฉันจะอนุญาต”

สิ้นคำสั่ง ประตูรถก็ปิดลงใส่หน้าหวานๆ

โครกกกกกกกกกกก  เสียงท้องเจ้ากรรมนายเวรร้องดังลั่น ถึงจุนซูจะมีประสบการณ์อดอาหารบ่อยแค่ไหน แต่มันก็เริ่มร้องแล้วจริงๆ  หิวจนแสบไปหมด ทั้งที่ตัวเขาอยู่หน้าร้านอาหารหรูแท้ๆแต่ก็ได้แค่นั่งมองอย่างทรมานถึงที่สุดT T

.

.

เวลาผ่านไป 40 นาที 

เจ้านายสุดหล่อกับสาวสุดสวยเดินตรงมายังรถ ตาเรียวมองไปยังท้องฟ้าผ่านกระจกรถที่เริ่มมืดลงอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับกุมท้องตัวเอง  จุนซูไม่เคยอดอาหารนานขนาดนี้มาก่อน แต่การทำงานทรหดแค่ไหน เพื่อเงินเยอะๆ จุนซูก็ทำได้  ..จุนซูไฟล์ติ้งง!!..

“วันนี้ขอบคุณพี่ยูชอนมากๆค่ะที่ออกมาทานอาหารเป็นเพื่อน”

“ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้ว”

“ยูชอนน....” เสียงหวานเอ่ยมากจากเบาะหลัง

“จุนซู อย่าพูดมากจะได้ไหม ถ้าฉันไม่ได้สั่งก็ไม่ต้องพูด”

ไม่นานนักรถก็ขับมาจอกหน้าคฤหาสน์เพื่อมาส่งยุนอา หลังจากที่เสียงประตูรถปิดไป ยูชอนก็หันมาสนใจร่างบางที่นั่งอยู่เบาะหลังขึ้นมาทันที  สายตาคมมองผ่านกระจกรถแต่กลับไม่เห็นคนตัวเล็กเลยจึงรีบหันมามองให้เต็มๆตา

“จุนซู ฉันสั่งให้นอนแล้วหรอ” คนตัวเล็กนอนลงไปกับเบาะเพราะทนอาการปวดท้องไม่ไหว ใบหน้าหวานที่เริ่มยู่ลงนั้นแสดงให้เห็นความผิดปกติชัดเจน

“จุนซู นายเป็นอะไรน่ะ”

“ปวดท้อง....”

“ปวดมากไหม”

“ไม่เป็นไร จุนซูทนได้....”  ร่างสูงหันหน้าใส่พวงมาลัยก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ 

“จุนซู ฉันไปส่งนายที่บ้านแล้วกัน” เคยคิดว่าไว้แล้วว่ายังไงก็ไม่เอาเจ้าตัวยุ่งไปด้วยเด็ดขาดแถมดูท่าจะไม่สบายด้วย ปล่อยอยู่คนเดียวคงแย่

“บ้านไหน ยูชอน จุนซูอยากกลับบ้าน....ห้องเช่าอะ..”

“ทำไม อยู่บ้านฉันมันหนักหนาสาหัสมากนักหรือไง”

“แต่อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว จุนซูไม่อยากรบกวนยูชอน...” 

“แล้วบ้านนายอยู่ตรงไหนล่ะ”  ยูชอนเปลี่ยนใจ เพราะถ้าหากเป็นทางผ่านก็ดี

“จอดหน้าซอยนี้ก็ได้” ร่างเล็กเริ่มลุกขึ้นมาอย่างอ้อยอิ่งพลางชี้ไปที่ซอยในถนนข้างหน้า

“ฉันถามว่าบ้านนายอยู่ไหน”

“ก็...ตรงเข้าไป...หลังคาสีฟ้า....”  รถเริ่มจอดตัวลง ยูชอนเปิดกระจกเพื่อดูลักษณะบ้าน ที่เล็กมากๆถ้าเทียบกับบ้านของตัวเอง

“แบบนี้เรียกบ้านได้ด้วยหรอ==””

“อื้ม...ขอบคุณมากๆนะ ยูชอน” จุนซูกล่าวขอบคุณก่อนจะเปิดประตูลงไปเข้าห้องเช่าของตัวเอง

“นี่...กินยาแก้ปวดด้วยนะ ไปล่ะ”

หลังจากรถคันหรูเคลื่อนตัวจากไป มือเล็กบิดลูกบิดเบาๆพลางนึกขึ้นได้ว่าลืมล็อคประตู เมื่อไฟภายในห้องถูกเปิดขึ้น ก็พบว่ามีขนมกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น   นอกนั้น...ไม่มีอะไรเลยจริงๆ...เป็นแค่พื้นที่ว่างๆ.....เป็นแค่ห้องสี่เหลี่ยมสกปรกห้องหนึ่งเท่านั้น  ตากลมเบิกโตอย่างตกใจ  แม้แต่เตียง....ก็หายไป.....

...ถ้ามันเอาประตูไปได้คงทำแล้ว...

ห้องเช่าโดนยกเค้าทั้งหลังแบบนี้จะทำยังไงดี  เงินก็ไม่มี ...โธ่เอ๊ยยย...ทำไมนะๆ...เมื่อวานเราน่าจะกลับบ้าน...

“ฮึก....” ....โชคชะตาช่างกลั่นแกล้ง.... 

แปะ...แปะ...  เม็ดฝนเริ่มโปรยปลายลงมากระทบพื้นปูนเบื้องล่างจนเกิดเสียง ร่างเล็กปิดประตูลงก่อนจะทิ้งกายอยู่กับพื้น  น้ำใสไหลทะลักออกมา นึกโทษฟ้าโทษดิน ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ไม่เคยไปทำให้ใครเดือดร้อน ทำไมต้องเจอแต่เรื่องร้ายๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

....จุนซูทำอะไรผิดหรอ....

แปะๆๆๆ  แปะๆๆๆ.....
 
 
เม็ดฝนโปรยปรายหยดลงที่พื้นกระเบื้องสีซีดแสดงถึงความเก่าแก่ของอาคารชั้นเรียน  เด็กน้อยร่างกายอ้อนแอ้นนั่งชันเข่าอยู่ข้างประตูรั้ว  ตากลมใสเหม่อมองไปยังด้านนอกเพื่อรอผู้ปกครองมารับ  เม็ดฝนที่สาดเทลงมากระเด็นกระทบใส่ตัวจนเส้นผมและเสื้อนักเรียนสีขาวเปียกชื้น

“นี่..นาย...ไม่มีพ่อแม่หรอ” จู่ๆเด็กชายอีกคนก็เดินเข้ามาถาม ในมือถือร่มสีดำคันเบ้อเร่อที่กางออกยื่นมาปิดคนตัวเล็กจากฝน  ใบหน้าหวานเงยขึ้นไปมองก่อนจะพยักหน้าอย่างเศร้าๆ

“มีหรือไม่ ก็ไม่ต่างกันสักนิด ว่าไหม”

“ใช่ ตอนนี้ มีหรือไม่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่หรอก” เด็กชายอ้อนแอ้นตอบพร้อมกับยิ้มขึ้นมาด้วยความสุข ผิดกับเด็กชายอีกคนที่เหล่ตามองรอยยิ้มนั่นอย่างไม่เข้าใจ

“นายบ้าไปแล้วหรือไง”

“จุนซูไม่ได้บ้าสักหน่อย”

“เสียเวลาคุยกับคนแบบนายจริงๆ”

“ยูชอน ผู้ปกครองมารับแล้วค่ะ” เสียงแก่ๆของคุณครูเด็กประถมตะโกนบอก

“จุนซู ผู้ปกครองมารับแล้วค่ะ” เด็กทั้งสองต่างกันพาเดินไปหาผู้ปกครองที่ว่า

“จุนซู พี่มารับแล้ว คิดถึงไหม” พี่ชายเอ่ยกับเด็กน้อยพร้อมกับโอบกอดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“คิดถึงพี่แจจุงกับปะป๊าหม่าม๊าที่บ้านด้วยฮะ”

“ใครว่า วันนี้ป๊ากะม๊าไม่ได้อยู่บ้านนะ  วันนี้ป๊ากะม๊าจะพาไปเที่ยวล่ะ”

“จริงหรอฮะO[]O  จุนซูอยากไปแล้วๆๆ”

“ไปกันเถอะ ป๊ากะม๊ารออยู่หน้าโรงเรียน”   แจจุงกางคันร่มแล้วจูงมือน้องชายห่างจากตึกนั้นไป  เด็กชายเจ้าของคันร่มสีดำมองภาพนั้นอยู่ตลอดเวลา

“คุณชายครับ  กลับบ้านกันเถอะครับ”

“......” เด็กชายไม่ได้เอ่ยอะไรพร้อมกับเดินตามที่ชายหนุ่มคนนั้นจูงมือไป

“วันนี้คุณท่านไม่กลับบ้านนะครับ  แต่จัดครูสอนการบ้านให้แล้ว”

“ผมไม่อยากเรียน ผมอยากไปเที่ยว”

“ไม่ได้นะครับ คุณท่านสั่งไว้ ว่าต้องทำการบ้านก่อน”

“.....”

.

.

.

.

อันเดอร์มายสกินน!  เสียงเครื่องมือสื่อสารริงโทนเพลงมิโรติกของดงบังชินกิดังขึ้นภายในห้องนอนหรู  มือหนาที่ยื่นออกมาจากผ้าห่มกดตัดสายทันที 

นอนเนเกปาชจอ นอนเนเกมิชจอ เมื่อกดตัดสายไปก็มีเพลงดังขึ้นใหม่อีกครั้ง

....โอย ใครแม่มโทรมาแต่เช้าฟร่ะ!...

....เออรู้แล้วๆ  ดังอยู่นั่น!....

มือหนาเอื้อมออกมานอกผ้าห่มอีกครั้ง ใช้ระบบประสาทสัมผัสว่าปุ่มไหนอยู่ตรงไหนก่อนจะกด ตัดสาย และปิดเครื่องทันที 

ไม่นานนักก็มีสิ่งมากวนใจใหม่

“ยูชอนคะ ใครโทรมาน่ะ”

“ไม่รู้”  เสียงทุ้มพูดงึมงำในลำคอ

“ขอดูหน่อยนะคะ”

“นี่เธอ!!...ไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวฉัน!!” เสียงแหบตะหวาดลั่นก่อนจะฉวยโทรศัพท์ออกจากมือของหญิงสาวทันที

“โธ่ ยูชอน ขอดูนิดนึงไม่ได้หรอคะ” 

“เธอ อยู่ในฐานะอะไร  แล้วทำไมยังไม่ไปอีก หรือว่าติดใจ จะแถมหรือไง” หญิงสาวรีบเบียดตัวมาออเซาะทันที วงแขนแกร่งถูกฉวยไปกอดพร้อมกับเอาหน้าอกโตๆของเธอมาถูไปมา หญิงสาวผมบลอนด์แต่งหน้าจัดในชุดสายเดี่ยววาบหวามนี้เป็นคู่นอนที่เจอเมื่อคืน   แค่เจอกัน ถูกใจกัน ก็ขึ้นเตียง แค่นั้น จบ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้นสำหรับมนุษย์เที่ยวกลางคืนอย่างปาร์ค ยูชอน 

“แหม สงสัยว่า นีน่าจะติดใจยูชอนเข้าแล้วล่ะ พรุ่งนี้เจอกันอีกได้ไหมคะ”

“ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะมาได้หรือเปล่า” ตาคมมองหญิงสาวด้วยความรำคาญ  ผู้หญิงแถวนี้มีอยู่สองแบบ

1 มาแล้วไป  จบไปวันๆ

2 มาแล้วเกาะไม่ปล่อย สลัดยากอีกต่างหาก

“ทำไมมาไม่ได้ล่ะคะ ติดงานหรอ”

“ใช่”

“นีน่าขอเบอร์ได้ไหมคะ”

“ถ้าฉันไม่ให้ล่ะ”

“นีน่าไม่เอาก็ได้” เธอพูดพร้อมกับใส่จริตทำหน้าบึ้งตึง

“ฉันต้องกลับไปแล้ว” ร่างสูงสะบัดแขนออกพร้อมกับลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ

“บายนะคะ รักยูชอนที่สุด” หญิงสาวดึงใบหน้าคมมาหอมทีนึงก่อนจะเปิดประตูออกไป  ร่างสูงมองตามและถอนหายใจ  กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดอีกแล้ว....อุตส่าห์อาบน้ำแล้วแท้ๆเชียว...

เมื่อยูชอนเดินมายังลานจอดรถชั้นล่าง สมองก็พลันนึกถึงคนที่บ้าน ว่าป่านนี้จุนซูมารอทำงานแล้ว ไม่ก็คงนั่งดูทีวีสบายใจเฉิบเป็นแน่

...ฉันเป็นเจ้าบ้านนะ...

ประตูรถถูกปิดลงก่อนจะสตาร์ทเครื่อง ..เดี๋ยวนี้อะไรๆพี่ๆคนใช้ในบ้านก็รุมอยู่กับจุนซู...ให้ความสำคัญเกินหน้าเกินตา...

....น่าหมั่นไส้จริง...กลับไปจะแกล้งให้สะใจ...

เมื่อรถเคลื่อนตัวมาเรื่อยๆ สายตาคมก็พลันไปเห็นป้ายบอกชื่อซอยข้างทาง  เป็นซอยที่เข้าไปในบ้านจุนซู

....ยังไงก็ทางผ่านอยู่แล้วนี่.... สุดท้ายรถคันหรูก็เลี้ยวเข้าไปอย่างช่วยไม่ได้  เพราะบางทีจุนซูอาจนอนหลับตื่นสายอยู่

เมื่อรถจอดลง ร่างสูงเปิดประตูออกมาพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ตัวบ้านและกดกริ่ง 

....ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก...

...คงไปแล้วล่ะมั้ง...

“....ช่วยด้วย...” เสียงหวานอ่อยๆดังออกมาจากอีกฝั่งประตู

“ช่วยอะไร จุนซูหรือเปล่า”

“ยูชอน...ช่วยด้วย....”

“ช่วยอะไร จุนซู เป็นอะไร” มือหนาบิดกอนไปมาแต่ดูเหมือนจะถูกล็อค  ร่างสูงเดินถอยหลังก่อนจะวิ่งเข้าใส่โดยเอาไหล่กระแทกจนประตูเปิดอ้าออก  พบร่างเล็กนอนกุมท้องตัวเองอยู่บนพื้นพร้อมกับสภาพห้องที่รับไม่ได้

“เป็นอะไรน่ะจุนซู!”

“ปวดท้อง...ฮึก...ปวดมาก....ช่วยด้วย...”
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------
 
คราวนี้ไปไม่นาน  มีเวลาแต่งก็โพสๆเข้าปายยย  โลมายังคงความน่าฮักเหมือนเดิม
เรื่องนี้ เรื่อยๆ  ไม่ซีเครียดเท่าไหร่  จะมีแต่แสดงถึงความฮาและเปิ่นของจุนซู
และคุณชายขี้เหงา  ที่น่ารัก >< (คนอ่าน: แต่ฉันหมั่นไส้ตาปาร์คฟร่ะ)
ปาร์คมันน่าร๊ากกกจะตายไป อย่างพึ่งหมั่น555+
 
 
ส่วนเรื่องพันธนาการ ใกล้จุดไคลแม็กส์แล้ว><  หุหุ มันจะต้องมีอะไรที่ผู้อ่านคาดไม่ถึงแน่นอน
อะโฮะๆๆๆ  เรื่องมันช่างลึกลับซับซ้อน บางทียังลืมเอง555+
 
 

edit @ 28 Oct 2011 13:27:12 by jun

edit @ 28 Oct 2011 13:34:53 by jun

Comment

Comment:

Tweet

ไรเตอร์ รอยุนะค่ะ สู้ๆ

#5 By (180.183.63.202) on 2011-11-25 22:44

อ่านแล้วเจ็บปวดเลยอ่า จุนมีครอบครัวมารับแต่มิกมีแต่คนไม่รู้จักมารับ
ฮือ สงสารTT

#4 By ing'pj (1.47.169.124) on 2011-11-21 21:07

ปาร์คกวนประสาทอ้ะ จุนซูผู้น่ารักจะเป็นอะไรมากรึเปล่าเนี่ย ขอบคุณไรเตอร์มากค่ะ

#3 By คนบ้า y on 2011-10-28 18:46

ทำไมชีวิตจุน ยิ่งอ่านยิ่งเซร้าเนี่ย ดราม่าจริงชีวิตหนูจุน T^T

ปาร์คดูแลจุนดีๆหน่อยสิ อย่าแกล้งให้มากนะเลย

ที่จุนปวดท้องเพราะเมื่อวานไม่ได้ทานข้าวทั้งวันใช่ไหมเนี่ย อย่าเป็นอะไรไปนะจุน

#2 By jun-jung (111.84.26.141) on 2011-10-28 15:39

ทำไมชีวิตน้องมันจะน่าสงสารขนาดนี้เนี่ย ยูชอนอย่าแกล้งน้องมากเลยน่า

#1 By comet2522 (202.28.182.5) on 2011-10-28 14:03