[SF]เหตุเกิดเพราะ....? (1/2)

posted on 02 Oct 2012 00:32 by junjung-yoosu
Title :[SF]เหตุเกิดเพราะ....?
Pairing : YooSu
Rate : NC 18+
By Rainbow story


“เอ้า!! วิดพื้น 150 ครั้ง!! ปฏิบัติ!!!” เสียงดัดเข้มของชายหนุ่มใบหน้าหวานตะเบ็งออกมาอย่างเข้มแข็งตามแบบความเป็นผู้นำที่ควรจะเป็น ชายหนุ่มกว่ายี่สิบคนปฏิบัติตามคำสั่งโดยการก้มลงไปวิดพื้นพร้อมกันและตะโกนนับครั้งเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง ผู้สั่งตัวเล็กกอดกดเชิดใบหน้าขึ้นพลางปลายสายตามองหมู่ชายที่กำลังวิดพื้นเป็นสัญญาณว่าไม่มีการลดบทลงโทษให้แน่นอน

“แย่จังนะ ที่เด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็เอากับเค้าด้วย” ชายหนุ่มใบหน้าสวยราวผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยออกมาพลางถอนหายใจ

“แล้วพวกมันจะได้รู้ ว่าฉันคนนี้จะไม่มีวันยอมปล่อยให้ผู้ที่ทำผิดกฎเดินลอยหน้าลอยตาแน่” ร่างบางกอดอกแน่นกว่าเดิมด้วยท่าทีที่ดูขึงขังภายใต้ชุดยูนิฟอร์มพิเศษของโรงเรียนมัธยมชื่อดัง เสื้อสีขาวแขนยาวที่ข้อมือและระบายไปด้วยลูกไม้ สวมทับด้วยสูทติดเน็คไทป์สีแดงแจ๋พร้อมกับเข็มกลัดรูปขนนกที่อกเพื่อแสดงยศและเกียติรของโรงเรียนแห่งนี้ คิม จุนซู ชายหนุ่มรูปร่างเล็กบางเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าหวานราวผู้หญิงเป็นลูกของตระกูลผู้มีอันจะกิน ดำรงตำแหน่งในฐานะประธานนักเรียนของโรงเรียนแห่งนี้

ลักษณะนิสัยของเขาซึ่งเป็นเรื่องที่นักเรียนแทบทุกคนจะต้องขยาดและอยากหลีกหนีไปให้ไกล นั่นก็คือไม่ยอมให้กฏของโรงเรียนมีไว้เพียงแปะกำแพง หากสายตาอันเฉียบแหลมได้ปะทะกับผู้ใดที่กำลังทำผิดกฏอยู่รับรองได้เลยว่าจะไม่มีวันได้ทำแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สองกับบทลงโทษที่แสนเข็ดขยาดนอกเสียจากว่าสามารถหลบหนีคิม จุนซูได้

“นี่!! วิ่งรอบสนาม!! ให้เวลาสี่นาที!! ถ้าไม่ทันไปวิ่งใหม่จนกว่าฉันจะพอใจ ปฏิบัติ!!!” เสียงเข้มจากประธานนักเรียนพาให้กลุ่มนักเรียนชายร้องโอดโอยหลังจากที่วิดพื้นเสร็จก็ต้องลุกเดินตรงไปที่สนามพลางจ้องมองมาที่ร่างเล็กราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าหวานของประธานนักเรียนก็เชิดใส่อย่างไม่กลัวเกรง 

“ชิ” ชายหนุ่มคนหนึ่งโยนเศษบุหรี่ที่พึ่งสูบไปหมาดๆลงมาใส่ที่รองเท้าหนังเนื้อดี ขาเรียวรีบชักออกก่อนจะจ้องไปที่ใบหน้าคมเจ้าของเศษบุหรี่นั้นอย่างนึกแค้น

....ฮึ่ม เล่นกับใครไม่เล่นนะปาร์ค ยูชอน....

ปาร์ค ยูชอน นักเรียนรุ่นเดียวกับเขา ขึ้นบัญชีดำเรื่องมึน เกรียน และกวนเบื้องล่างมากที่สุด ส่วนเรื่องชู้สาวกับมีเรื่องชกต่อยยังเป็นเรื่องรอง!

จุนซูและแจจุงรองประธานหน้าสวยรอการลงโทษตั้งแต่บ่ายสามโมงถึงสี่โมงเย็น กลุ่มผู้ชายที่ถูกลงโทษนั้นเดินเข้ามาเช็คชื่อที่แจจุงและแยกย้ายกันไปด้วยสีหน้าอิดโรย ชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักเรียนเน็คไทป์หลุดลุ่ยเดินมาเช็คชื่อโดยที่มีเหงื่อเม็ดพราวเกาะอยู่ตามใบหน้า เสียงแหบทุ้มเอ่ยชื่อตนเองด้วยสีหน้านิ่งงันไร้ความรู้สึก

“ปาร์ค ยูชอน” เมื่อชื่อๆนี้เข้ามาถึงโสตประสาทของจุนซู มือเล็กที่ถือแก้วน้ำโกโก้ก็รีบวางลงในทันทีก่อนจะทำท่าทีสนใจในใบเช็คชื่อของเพื่อนรักหน้าสวย

“มีเรื่องทะเลาะวิวาทหักสี่สิบคะแนน มารับบทลงโทษลดลงเหลือยี่สิบคะแนน  แต่ว่าแต่งตัวผิดระเบียบแถมยังเป็นหัวโจกของการทะเลาะวิวาทครั้งนี้  ต้องหักสามสิบคะแนน” เสียงหวานเอ่ยออกมาจากสมองน้อยๆคิดคาดคะเนเสร็จสรรพก่อนจะปลายตามองไปยังร่างสูงที่ไม่แสดงอาการอะไรออกมาแม้แต่นิดเดียว ทำให้ร่างเล็กรู้สึกไม่สาสมแก่ใจนัก 

“จะดีหรอจุนซู...ทำแบบนี้มัน...”

“แบบนี้แหละ มันจะได้เข็ดซะบ้าง” จุนซูไม่ฟังคำท้วงใดๆทั้งสิ้นก่อนที่ร่างสูงคนนั้นจะหิ้วกระเป๋าสะพายสีดำเหี่ยวๆเดินจากไป

....ถ้าไม่เข็ดก็ลองดู!!....

…….

…..

….



.

เช้าวันใหม่อากาศสดใสภายในห้องพิเศษของคณะกรรมการนักเรียน เสียงกำปั้นเล็กทุบที่โต๊ะประจำตำแหน่งซึ่งมีป้ายตั้งไว้และเขียนว่า ‘ประธานนักเรียน’ หลายต่อหลายครั้งด้วยอาการปวดศีรษะที่แล่นจี๊ดราวกับเส้นเลือดในสมองจะแตกเสียให้ได้ มือขาวกุมที่ขมับของตนเองพลางนวดเบาๆเป็นเชิงทำให้ผ่อนคลาย รองประธานและคณะกรรมการนักเรียนต่างหันมาดูด้วยความเป็นห่วง

“จุนซู...ไปห้องพยาบาลเถอะ” เพื่อนรักหน้าสวยผู้เป็นรองประธานเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอาการของท่านประธานตัวเล็ก

“เดี๋ยวจัดการเรื่องนี้เสร็จฉันจะไปทันทีเลย...โอย...ทำไมมันปวดหัวอย่างนี้นะ...”

“เดี๋ยวฉันไปขอยามาให้ก็ได้นะ” กรรมการนักเรียนเรียวอุคเสนอความคิดดีๆ

“ไม่ต้องหรอก นายทำงานของนายเถอะ...เดี๋ยวฉันไปเองได้” เสียงหวานเอ่ยแหบพร่าพลางซุกใบหน้าลงกับโต๊ะเป็นสัญญาณที่ทำให้คณะกรรมการและเพื่อนรักต่างกังวล

แอ็ด....ปัง....  ทันทีที่เสียงประตูเปิดขึ้นใบหน้าหวานก็เชิดขึ้นมาทันที ชายหนุ่มร่างสูงตรงเข้ามาที่โต๊ะประธานนักเรียนด้วยท่าทีไม่เกรงกลัวใดๆทั้งสิ้น

“เรียกมามีอะไร” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหาเรื่องพาให้กำปั้นน้อยๆทุบลงที่โต๊ะหนักกว่าเดิม ใบหน้าหวานแดงก่ำเต็มไปด้วยพิษไข้ผสมกับความโกรธราวกับว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าเส้นเลือดในสมองของเขาคงจะแตกตาย

“นายปาร์ค ยูชอน ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ชุดนักเรียนนายน่ะ แต่งให้ถูกระเบียบซะบ้าง กวาดโรงอาหารคราวที่แล้วไม่เข็ดใช่ไหม?  อ่อไม่สิ ทั้งโรงอาหาร ทั้งหอประชุม ทั้งสนามฟุตบอล ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ไม่เข็ดใช่ไหม???”

“แล้วไง?” ใบหน้าคมแสดงสีหน้ายียวนกวนประสาทถึงขั้นขีดสุดก่อนจะเสยเส้นผมซอยสั้นสีดำขึ้นแสดงอาการเบื่อหน่ายเต็มทน

“ไม่แล้วไง! แค่แต่งตัวให้ถูกระเบียบมันยากนักหรือไง ห๊ะ!!!”

“ฉันก็แต่งของฉันแบบนี้จนเป็นนิสัย....มีอะไรจะพูดก็พูดมาดีกว่า”

“เย็นนี้หลังเลิกเรียนไปทำความสะอาดสระน้ำ!!!” สิ้นเสียงเล็ก ร่างสูงก็หันหลังเดินกลับออกจากห้องไปในทันที เมื่อประตูปิดลงกายบางก็ทรุดฟุบลงกับโต๊ะก่อนที่เพื่อนรักจะเข้ามาประคองแล้วพาไปห้องพยาบาล เมื่อผ่านประตุห้องพยาบาลเข้ามาพบคุณหมอประจำห้องพยาบาลกำลังนั่งทดลองสารอะไรบางอย่างซึ่งไม่มีทีทาว่าจะสนใจคนไข้ที่เพิ่งเดินเข้ามาแม้แต่น้อย

“คุณหมอครับ ขอยาแก้ปวดหัวหนึ่งเม็ดครับ” แจจุงรีบพูดแทนคนป่วย ชายแก่หัวล้านที่มีผมขึ้นแค่ด้านข้างของศีรษะหยิบยาที่อยู่ทางขวามือในซองส่งให้โดยที่ไม่หันมามอง แจจุงรับยามาเมื่อมองแล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นยาอะไรแต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนักรีบแกะส่งให้ประธานนักเรียนเพื่อนรัก

“กินยาเสร็จแล้วนอนพักเถอะนะ”

“ไม่เป็นไร ฉันจะไปนอนที่ห้อง” จุนซูพูดก่อนจะส่งเม็ดยาเข้าปากแล้วตามด้วยน้ำเปล่าที่วางอยู่ที่ริมโต๊ะ

“นายไม่ต้องกังวลหรอก นายทำงานหนักมากไปแล้วจุนซู เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง อย่าคิดมากล่ะ”

“อื้อ ฉันควรจะนอนสินะ”

“แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาลุยใหม่” แจจุงพูดให้กำลังใจเพื่อนรักและประคองกายบางให้ล้มนอนลงกับเตียงอย่างระมัดระวัง

ชายแก่หันไปหยิบซองหนึ่งขึ้นมาทางซ้ายของลำตัวก่อนจะเบิกตาโตเมื่อมันเขียนว่าพาราเซลตามอน

...แล้วมือขวาที่ส่งยาให้นักเรียนมันคืออะไร....

.

.

.

.

ในเวลาค่ำ....

ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมสีขาวที่มีผ้าผูกไว้หลวมๆและบนศีรษะมีผ้าเช็ดตัวคลุมอยู่พร้อมกับขยี้ไปด้วย ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อผ้าในชั้นเก็บผ้าก่อนจะเดินผ่านกำแพงมายังเตียง เมื่อเดินมาเพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดไว้เพียงแค่นั้นเพราะตะลึงกับภาพตรงที่แสนไม่น่าเชื่อ

“อื้ออ....ยูชอน..” ชายหนุ่มร่างบางในชุดเสื้อกล้ามเปลือยท่อนล่างกำลังนั่งบิดไปมาอยู่บนเตียงสีขาวพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนมาให้ และเรืองที่แทบไม่น่าเชื่ออีกเรื่องก็คือ หนุ่มหน้าหวานคนนั้นคือประธานนักเรียนสุดเนี๊ยบน่ารำคาญคนนั้นน่ะเอง

“นาย?” เสียงทุ้มพูดออกมาได้แค่นั้นกับความตกใจแต่ดูเหมือนว่าร่างตรงหน้าไม่มีสติเท่าที่ควร ได้แต่ใช้ฝ่ามือลูบกายตนเองไปมาแถมเจ้าส่วนนั้นยังชี้ขึ้นมาอีกด้วย

....ไม่เป็นไร เสนอมาก็สนองให้.... ร่างสูงคลานเข้าไปบนเตียงก่อนจะคร่อมกายบางไว้ ใบหน้าหวานอยู่ห่างกับเขาไม่ถึงคืบ ดวงตากลมหวานเชื่อมและริมฝีปากเชิดขึ้นอย่างอวดดีราวกับท้าทายให้ประทับจุมพิตลงไป

“รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย....” เหมือนว่าจุนซูจะโดนยาหรือเมามาเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์เลย ถ้าอยู่ดีๆจะเอ๊กซ์ขึ้นมาขนาดนี้ ยั่วยวนได้ขนาดนี้....บริการเดลิเวอรี่ถึงที่ขนาดนี้ ไม่ตะครุบไว้ก็เสียชาติเกิดพอดี

เรือนร่างราวกับผู้หญิง ผิวพรรณก็อมชมพู ไหนจะริมฝีปากแดงๆที่ท้าทายอยู่ใกล้ๆนี่อีก จะปล่อยไปก็เหมือนคนโง่เต็มทน

....ก็นะ...รสชาติของประธานนักเรียนแสนอวดดีคนนี้ ฉันจะชิมเอง....

ยูชอนจูบลงไปที่ริมฝีปากแดงใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดอย่างชำนาญผิดกับคนด้านใต้ที่ยั่วยวนในตอนแรกแต่พอเอาเข้าจริงๆกลับไร้เดียงสานัก ฝ่ามือหนาลูบไล้เข้าไปใต้เสื้อกล้ามตัวบางจับบีบเค้นที่ยอดอกจนร่างบางแอ่นกายเข้าหา เมื่อถอนจุมพิตแล้วก็พรมจูบที่ซอกคอเนียน ไม่ว่าส่วนไหนก็รู้สึกว่านุ่มนิ่มน่ากินไปเสียหมด อาจเป็นเพราะว่าจุนซูดูแลตัวเองดีเกินผู้ชายทั่วไป ...ก็เลยต้องเสร็จเขาแบบนี้ไง....

ฝ่ามืออุ่นไล้ไปยังด้านหลังบีบนวดที่แก้มก้นนิ่มอย่างหนักหน่วงก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปยังช่องทางด้านหลังที่อุ่นร้อนและชักเข้าออกเป็นการลองเชิง แต่เขาทำเพียงแค่นั้นก็ดูเหมือนว่าด้านหน้าของจุนซูเริ่มมีน้ำเยิ้มออกมาเสียแล้ว นิ้วยาวป้ายน้ำขาวขุ่นแล้วกดเข้าที่ช่องทางด้านหลังอีกครั้งโดยเพิ่มจำนวนนิ้วมากขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊า....อ๊า...” เสียงหวานครางกระเส่านั้นทำให้ยูชอนทนไม่ไหวอีกต่อไป จับแกนกายของตนจ่อที่ปากทางเข้าแล้วกดลงไปทันที ร่างบางที่อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนนั้นสะดุ้งเฮือกกับสิ่งใหญ่โตที่แทรกเข้ามานิดละนิดจนสุด ขาเรียวที่ยกเกี่ยวสะโพกหนาถูกดันขึ้นสูงจนแทบจะชิดอก เสียงทุ้มเผลอคราวออกมาด้วยความสุขสม ช่องทางด้านในอุ่นร้อนและรัดแน่นยิ่งกว่าใครที่เขาเคยนอนด้วย

“ยูชอน...อื้อ....” เสียงหวานครางเรียกพร้อมกับส่งสายตาปรือปรอยและริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเงาสะท้อนของแสงจากน้ำใสที่เขาจูบกันเมื่อครู่พาให้สติของยูชอนขาดผึงใน